Levenspijn
Als je stopt met je zintuigen te prikkelen met mooie, fijne en heerlijke dingen zoals muziek, lekker eten, leuke films, vakanties en handen die mijn lichaam beroeren en beminnen….
Als je stopt met jezelf te omringen met mensen om je eenzaamheid te verlichten en je verhaal kwijt te kunnen……
Als je stopt met het zoeken van avontuur en spanning om jezelf te bevrijden van een gevoel van leegte, sleur en saaiheid…..
Als je stopt met positief herkaderen, met alle problemen direct omzetten in uitdagingen en overal het positieve in te zien, zelfs in het grootste leed….
Als je stopt met het vullen van je geest met indrukken, informatie, gedachten en dromen…..
Als je stopt met afleiden, ontkennen, verdoven, verdringen, toedekken en ontlopen en gaat ‘zijn’ met ‘dat wat is’, ontdekt je dat pijn als een grondtoon altijd op de achtergrond aanwezig is in het leven. Onder de laag van activiteiten, woorden en gedachten zit een onderstroom van pijn en die pijn is intens, grof, scherp en rauw.
Het is als iemand die continue met zijn nagels over het schoolbord krast, het heeft de geur van rottend vlees en de aanblik van een uit elkaar gespatte duif op het wegdek.
Het is de rauwe pijn van het leven zelf. Van het leven dat geeft en neemt, schept en weer vernietigt, komt en weer gaat.
Als dingen goed gaan, in ontwikkeling zijn en je vervullen is het wachten op de tegenbeweging van de neergang en achteruitgang. Hoe meer liefde je ontvangt, hoe krampachtiger je kan worden uit angst het weer kwijt te raken of het met minder te moeten doen.
Als het fijn en gezellig samen is kun je het afscheid en de eenzaamheid vrezen. Als het leven spannend en opwindend is weet je dat om de hoek de sleur en de saaiheid je al opwachten.
De vloed wordt tenslotte altijd gevolgd door de beweging van terugtrekking en vermindering: de eb.
Mooie momenten gaan weer voorbij en dat wat ons lief is kunnen we niet voor eeuwig bij ons houden of bezitten. Dát is de rauwe pijn van het leven zelf. Van ‘dat wat is’.
De rauwe pijn van het leven zelf wordt vergezeld door de stekende pijn van het gehavende hart. De pijn van teleurstelling, afwijzing, eenzaamheid, niet gezien worden, niet gekregen hebben wat je nodig had aan liefde, warmte, waardering, koestering, ruimte, erkenning en aandacht. Veroorzaakt doordat je ouders óók mensen zijn met een gehavend hart. En zij kregen dat op hun beurt weer van hún ouders.
Ieder mens heeft één splinter in het oog en één in het hart, wat het heel moeilijk maakt om waar te nemen wat daadwerkelijk ‘is’. Het gehavende hart is als een gebroken spiegel die het licht gebroken weerkaatst en verwrongen vormen laat zien.
Door de bril van het gehavend hart is het haast onmogelijk helder waar te nemen. Je bent altijd te veel of juist te weinig en te min, er is altijd een gebrek, een dreiging, een ‘ja maar’, of iets dat niet klopte. En als reactie daarop is er een terughouden, een rekening houden met iets dat mis kan gaan, een bij voorbaat beschermen en/of uitsluiten, zijn er reserves en een (over)actief zintuig voor onraad.
En zo reproduceert het gehavend hart haar pijn en blijft het hart gehavend.
Hoe meer ruis je produceert in je leven door gedachten, zintuigelijke prikkelingen en activiteiten, hoe minder je present hoeft te zijn met de pijn die altijd als een grondtoon, als een mantra, op de achtergrond aanwezig is. Je kan de illusie houden dat je macht, invloed en controle hebt over het leven. Dat je het fijne, mooie, waardevolle en liefdevolle in je leven kan conserveren, invriezen en vasthoude, zodat je het bij je kan houden, precies zoals het is op het hoogtepunt van je beleving is.
Maar niets, helemaal niets is bestand tegen de stroom van het leven. De gevende en nemende stroom van het leven.
Hoe meer je je van deze stroom afkeert en je ertegen verzet, hoe meer je je gehavend hart probeert te repareren en je leven laat beheersen, hoe harder de pijn je op een onverwachts moment inhaalt en je confronteert met dat wat is: pijn. Rauwe pijn, intense pijn, scherpe pijn, stekende pijn, doffe pijn, indringende pijn: al naar gelang de vorm waarin zij verschijnt.
Pijn is inherent aan het leven. Verwachten dat het leven zonder pijn zal zijn is als verwachten dat water niet nat zal zijn.
Pijn…… je zal er mee moeten leren zijn. Hoe meer je er mee kan zijn, hoe vrijer je bent. Hoe minder energie je kwijtraakt aan verdoven, ontkennen, ontlopen, rationaliseren, beschermen, repareren, verdedigen, krampachtig vasthouden, verlichten, en jezelf te vullen met alles wat je aandacht van de pijn afleidt.
Pas dan kunnen je lichaam en geest zich echt ontspannen. Je zal zoveel energie over houden dat je in staat bent krachtig neer te zetten in de wereld wat je neer wilt zetten, om de wereld te verrijken en een bijdrage te leveren. Je zal kunnen zijn wie je authentiek bent, zonder maskers, zonder verdedigingsmechanismen, zonder iets wat je aandacht weghaalt uit het ´hier en nu´. Pas dan kun je jezelf geven en delen en kun je écht in verbinding zijn met andere mensen.
En dan ineens doet de pijn niet zoveel pijn meer….
