De zorgnota 2009 geeft volgens de Beroepsvereniging van klinisch geriaters (NVKG) weinig ruimte om te komen tot een verantwoorde geriatrische zorg in de ziekenhuizen.

Het kabinet hecht aan een ‘betere afstemming en organisatie van de zorg’ en vindt de ‘samenhang tussen huisarts en zorg in de ziekenhuizen essentieel’. Verbazingwekkend is het dat het kabinet deze verbetering van afstemming en samenhang slechts alleen wenst te bereiken door de 1e lijn, of wel buiten de muren van het ziekenhuis, te versterken. Voor de behandeling van ouderen patiënten lijkt dit streven van het kabinet niet haalbaar. Immers slechts één medische faculteit heeft een hoogleraar klinische geriatrie en alleen op die universiteit hebben basisartsen een verplichting om ervaring op doen met ouderengeneeskunde, middels een co-schap geriatrie. Tevens bestaat een ruime meerderheid van de Nederlanders boven de 70 jaar uit zogenaamde kwetsbare ouderen met meerdere aandoeningen tegelijk en de behandeling van deze groep ouderen vindt vaak gefragmenteerd plaats door een veelvoud van medische specialisten met vaak tegenstrijdige behandeladviezen. Deze groep patiënten heeft baat bij een behandeling door een klinisch geriater en ondanks de groeiende vergrijzing heeft ook juist deze groep medisch specialisten onlangs de door de regering toegewezen aantal opleidingsplaatsen zien verminderen.

Het kabinet hecht als preventie aan ‘nieuwe zorgconcepten rond aandoeningen van de patiënt’. Overal in het land hebben klinisch geriaters de laatste jaren zogenaamde valpoliklinieken opgericht als nieuw zorgconcept. In 4 jaar tijd zijn er ruim 20 valpoliklinieken opgericht waarbij onderzoek laat zien dat deze innovatie het aantal valmomenten tot 40% doet afnemen. Het is daarom voor de NVKG een raadsel waarom deze uitstekend kwaliteit in zorg  met opleidingsplaatsen wordt gekort. Het NVKG heeft in 2008 het onderzoeksbureau Nivel gevraagd een behoefteraming te maken. Uit de voorlopige gegevens blijkt dat niet 250 maar ruim 400 FTE klinisch geriaters op korte termijn nodig zijn. De capaciteit om deze extra klinisch geriaters op te leiden is aanwezig, alleen de financiering hiervan en de toestemming hiertoe van het kabinet ontbreekt.

Tenslotte stemt de NVKG in met het standpunt van het kabinet dat ‘iedere volwassen Nederlander zelf verantwoordelijk is voor zijn eigen gezondheid’. De NVKG onderstreept dat dit echter niet meer op gaat voor hen die niet meer voor zichzelf op kunnen komen, zoals de ruim 300.000 mensen met dementie in Nederland. Voor deze groep patiënten is zowel de beginfase van de ziekte als het gevorderde stadium goed geregeld, namelijk de diagnosestelling op geheugenpoliklinieken, waar veel klinisch geriaters werkzaam zijn en  ondersteuning van zorg in het verpleeghuis. De noodzakelijke samenhang in ketenzorg is niet goed geregeld. In de zorgnota wordt de ketenzorg van suikerziekte geroemd en wordt hiervoor extra geld vrij gemaakt. Het zou het kabinet daarom sieren om een financiële input te geven aan de opleiding klinisch geriatrie en het zou tevens een stimulans zijn voor de ontwikkeling van ketenzorg voor die groep patiënten die niet meer de verantwoording kunnen nemen voor hun eigen gezondheid. Zodoende kan de NVKG een nog betere vertaalslag maken naar “Topzorg voor Ouderen in het ziekenhuis”.