Vele Spoedeisende Hulpafdelingen en huisartsenposten zijn thans aan het integreren naar wat heet een Spoedpost. Hierbij zijn vier ambitie niveaus te onderscheiden, zo legde ik op vrijdag zestig deelnemers voor die mijn workshop over dit onderwerp bijwoonden. Op het eerste niveau bestaat er geen integratie. Er is sprake van co-locatie op hetzelfde terrein meestal op zo’n honderd meter afstand van elkaar.

Professionals hebben weinig contact met elkaar en doen gewoon het werk zoals dat al jaren gebeurt. Op het tweede niveau is er sprake van afstemming. Dan hanteert men dezelfde taal bijvoorbeeld bij de triage op basis van het Nederlandse Triage Systeem. Of er is makkelijk internetverkeer mogelijk over patiëntgegevens. Of er bestaat een open telefoonverbinding naar elkaar. Op het derde niveau is er sprake van coördinatie.

Afspraken worden gemaakt over patiëntengroepen. bijvoorbeeld over patiënten met pijn op de borst wordt afgesproken welke professional dezen als eerste ziet. De gemaakte afspraken wordt bewaakt door regelmatig overleg over deze patiëntgroepen. Er is sprake van eenheid van dagelijkse leiding op de werkvloer. Bij voorkeur is de coördinator een arts of verpleegkundige , niet afkomstig uit een van beide bloedgroepen. Bij het vierde ambitieniveau volledige integratie is er sprake van één bedrijf met gezamenlijk budget en aansturing door Raden van Bestuur en Raden van Toezicht. Alle medewerkers hebben een contract of een dienstverband met dit bedrijf. Ik heb de zestig personen van mijn workshops geadviseerd niet te overleggen over niveau vier. Misschien wordt dat ooit bereikt misschien ook niet. Bij wantrouwen tussen huisartsen, specialisten en ziekenhuisbestuur is niveau één of twee aangewezen. Niveau drie coördinatie is aantrekkelijk maar wordt vaak gefrustreerd omdat men eerst nieuwbouw wil plegen voor de spoedpost. Of men wil toch niet aan een eenhoofdige coördinator. Als men verschillende ambitieniveaus hanteert is dan een bron van conflict.