De ziekte van Parkinson is een chronische, progressieve neurologische aandoening, die gepaard gaat met een karakteristieke stoornis van het bewegen. De ziekte openbaart zich over het algemeen na het veertigste levensjaar. Naast de karakteristieke bewegingsstoornis zijn reukstoornissen een vroegtijdig en frequent symptoom bij de ziekte van Parkinson. Reuktests zouden daarom kunnen bijdragen aan het onderscheid tussen patiënten en gezonde personen of tussen de ziekte van Parkinson en andere hersenziekten die daar sterk op lijken. Bovendien is er nog veel onbekend over de onderliggende oorzaken van deze reukstoornissen.

Promovendus Sanne Boesveldt onderzocht de kenmerken van de verschillende reukstoornissen bij de ziekte van Parkinson, welke combinatie van reuktests het beste is om patiënten te onderscheiden van gezonde personen en of de hersenen van Parkinson-patiënten anders reageren op het ruiken van geuren.
Uit haar onderzoek blijkt dat ongeveer 25% van de Parkinson-patiënten geen reukstoornis hebben en dat bij de ziekte van Parkinson de meeste, maar niet alle, aspecten van het reukvermogen verstoord zijn. Verder stelde zij vast dat een combinatie van een geuridentificatietest (welke geur is dit?) en een geurdetectietest (vanaf welke concentratie wordt een geur waargenomen) het beste is om Parkinson-patiënten van gezonde personen te onderscheiden. Bovendien bleken er tijdens het ruiken van een geur verschillen in hersenactiviteit te bestaan tussen Parkinson-patiënten en gezonde personen hetgeen perspectieven biedt voor verder onderzoek naar de oorzaak van de reukstoornissen bij de ziekte van Parkinson.

promotoren:  prof.dr. E.Ch. Wolters, prof.dr. C.J. Stam
copromotor: dr. H.W. Berendse

Bron: VUMC