In een vorig artikel op 24 mei berichtte ondergetekende enthousiast over het dalen van het aantal verkeerde -bed-patiënten in het Gelderse Vallei Ziekenhuis.

Arnold den Hartog te Scherpenzeel is zelfstandig zorgadviseur en relativeert terecht het enthousiasme. Hij mailt:

Ik vrees dat onder druk van het streven naar weinig verkeerde-bed-dagen de belangen van de patiënt onder druk komen te staan. Om een voorbeeld te geven: Krijgt de patiënt die in een “slecht nieuws gesprek” een moeilijke boodschap heeft gekregen de gelegenheid om bijvoorbeeld nog een dag in het ziekenhuis te blijven? Zodat hij met de medisch specialist en/of verpleegkundigen die hem kennen én zijn naasten na kan denken over het “Hoe verder”?  Dat doet hij waarschijnlijk liever dan halsoverkop naar huis te gaan en daar te overleggen met de huisarts die nog geen detailleerde informatie heeft ontvangen van de medisch specialist en thuiszorgmedewerkers die hem wellicht nog vreemd zijn. Formeel is hij echter verkeerde-bed-patiënt vanaf het moment van het slecht nieuws gesprek!

En wat schrijft het “Zorgpad na slecht nieuws gesprek” voor? Biedt dat deze ruimte? En wat te doen als de thuiszorgorganisatie bij wie de patiënt bekend is, iets méér tijd nodig heeft om de wellicht complexe zorg te organiseren dan een andere organisatie die heeft toegezegd binnen 24 uur zorg te kunnen leveren? Hoe wordt dan omgegaan met de voorkeur en de keuzevrijheid van de patiënt? Ik vrees dat die onder druk staan. En is er aandacht voor het feit dat – als de patiënt thuis zorg nodig heeft – niet alleen de thuiszorgorganisatie maar ook de huisgenoten even tijd nodig hebben om zich in te stellen op de zorg die zij moeten geven en deze daadwerkelijk te organiseren? Naast de verdienste van weinig verkeerde-bed-dagen wil ik ook graag aandacht vragen voor de menselijke maat; voor de patiënt en de mantelzorgers!

Guus Schrijvers