De bevolking in Europa is aan het vergrijzen. Een van de symptomen hiervan is de toename van de ziekte Alzheimer. De kosten van deze en andere vormen van dementie bedroegen zo’n €130 miljard in de EU in 2005, oftewel €21.000 per patiënt. Het EP bereidt hier een rapport over voor, de Belgische rapporteur Philippe Lamberts (De Groenen) sprak ons na een eerste ontmoeting met de Commissie.

Waar gaat het rapport precies over? Waarom nu? Waarom over de ziekte van Alzheimer?
“Het rapport moet ervoor zorgen dat de middelen voor onderzoek in de lidstaten resulteren in het maximale resultaat voor de Europese burgers. Neurondegeneratieve ziektes waaronder Alzheimer en Parkinson vormen een toenemende bedreiging voor miljoenen Europeanen en hun gezinnen. We moeten ervoor zorgen dat we snel genoeg gaan, dat we voldoende middelen investeren en dat we het beste rendement halen uit het geld dat we in onderzoek pompen.”

Welke preventieve maatregelen kan de EU nemen?
“De lidstaten hebben de Commissie verzocht manieren voor te stellen om hun inspanningen te coördineren. Het EP heeft op dit gebied alleen een adviserende rol, maar als EU-geld wordt gebruikt voor onderzoek verwacht het EP een stem te hebben in hoe het wordt besteed.

We moeten ervoor zorgen dat dit niet een machtsspel wordt tussen de Raad, het Parlement en de Commissie. Het Europees Parlement is groot genoeg om zijn rechten te doen gelden, maar het gaat hier niet over het opeisen van rechten maar over het halen van het beste rendement uit de investeringen.”

Hoe kan de EU concrete hulp bieden aan mensen die lijden aan deze ziektes?
“Allereerst moet ervoor gezorgd worden dat het werk niet dubbel gedaan wordt en dat er voldoende middelen efficiënt worden toegewezen. Het gaat allemaal om snelheid. Uiteraard weet men met een onderzoek nooit wanneer de resultaten worden verkregen, maar we moeten vermijden geld uit te geven aan dingen die geen werkelijke waarde aan het project geven.

Sommige leden van het Europees Parlement hebben voorgesteld dat de onderzoeksinspanningen worden gericht op de gezinnen en verwanten van mensen die lijden aan deze aandoening. De belangrijkste vraag hierbij is: is dit een zaak voor onderzoek of voor meer sociale initiatieven? We moeten ervoor zorgen dat we deze dingen niet gaan vermengen. Ik heb geen vooroordelen over deze kwestie, het is iets waar we goed naar moeten kijken.”

Bron: Europa