Laureys en zijn teams werkten de voorbije drie jaar zowel in Cambridge als in Luik met 23 patiënten in een vegetatieve toestand. Al die patiënten waren onmachtig om te reageren op prikkels. Hun hersenactiviteit werd gemeten in een scanner. Bij vier van de 23 patiënten kon Laureys tekenen van bewustzijn waarnemen. Bij één patiënt overtroffen de tests alle verwachtingen: hij slaagde erin om op gesloten vragen met ‘ja’ en ‘neen’ te antwoorden.

Volgens Laureys kun je zoiets optimaal doen met een gezonde patiënt. Met een patiënt met gehavende hersenen ligt zoiets minder voor de hand. De ontdekking van professor Laureys en zijn team is enorm belangrijk. ‘Je geeft de patiënt op die manier als het ware zijn zelfbeschikkingsrecht terug – over de juridische gevolgen daarvan durf ik nog niet eens te denken. Deze ontdekking zal hulpverleners die met vegetatieve patiënten te maken hebben, ook twee keer doen nadenken over wat ze met die patiënt doen.’