Hoe hoog is de premie die ik moet betalen als het CVZ namens mij een Nederlandse zorgverzekering afsluit?

Ik had al een zorgverzekering en nu heeft het CVZ er nog een voor mij afgesloten. Wat moet ik nu doen?
Neem dan zo snel mogelijk contact op met het CVZ.

Mag ik een andere zorgverzekeraar kiezen?
Nee. De eerste 12 maanden mag u in ieder geval niet wisselen van zorgverzekeraar. Daarna mag u wel jaarlijks met ingang van 1 januari een andere zorgverzekeraar kiezen.Ik heb geen inkomsten. Hoe moet ik de premie nu betalen?
Als u in Nederland woont, bent u verplicht een Nederlandse zorgverzekering te hebben. Dat moet ook als u geen inkomen heeft. Als u een Nederlandse zorgverzekering heeft, kunt u ook zorgtoeslag aanvragen bij de Belastingdienst. Daarmee kunt u de premie dan gedeeltelijk betalen.

Voor welke zorg ben ik dan eigenlijk verzekerd?
U bent verzekerd voor de kosten van zorg die medisch noodzakelijk is, zoals zorg door huisartsen of medisch specialisten. Deze zorg is opgenomen in het zogenoemde basispakket. Op de pagina De ZVW-zorg (kompas) kunt u hierover meer lezen. Uw zorgverzekeraar zal u ook informeren over welke zorg wordt vergoed.

Wat moet ik met mijn rekeningen voor zorg doen?
U moet deze opsturen naar uw zorgverzekeraar. Uw zorgverzekeraar kan u vertellen hoe u dit kunt doen.

Betaal ik de premie aan de zorgverzekeraar?
Nee, u betaalt de eerste 12 maanden premie aan het CVZ.

Ik heb geen loon/uitkering meer. Hoe moet ik de premie nu betalen?
U krijgt in het vervolg iedere maand een acceptgiro van het CJIB. Daarmee betaalt u de premie aan het CVZ. Uw werkgever of uitkeringsinstantie moet wel aan het CVZ doorgeven dat u geen loon of uitkering meer heeft.

Ik heb een andere baan/uitkering. Hoe moet ik de premie nu betalen?
U krijgt in het vervolg iedere maand een acceptgiro van het CJIB. Daarmee betaalt u de premie aan het CVZ. Uw werkgever of uitkeringsinstantie moet wel aan het CVZ doorgeven dat u niet meer in dienst bent of dat u een andere uitkering heeft.

Ik heb meerdere uitkeringen. Op welke uitkering laat het CVZ de premie dan inhouden?
Het CVZ laat de premie iedere maand inhouden op de hoogste uitkering.

Bron: CVZ

Er zijn patiënten die aan de criteria voor euthanasie voldoen, maar niet bij hun eigen arts terecht kunnen. De KNMG vindt dit ook een dilemma en wijst artsen (maar ook patiënten) erop om vooral tijdig een helder gesprek aan te gaan over de mogelijkheden en wensen in de laatste levensfase. De KNMG ziet echter weinig meerwaarde in de oplossing die de levenseindekliniek biedt.

De vraag om euthanasie hoort in de ogen van de KNMG thuis in de reguliere arts-patiënt relatie. Alleen in zo’n langere behandelrelatie kan een vertrouwensband ontstaan tussen patiënt en arts. Deze is nodig om als arts overtuigd te kunnen raken van de vrijwilligheid en weloverwogenheid van een euthanasieverzoek. Ook het vaststellen of het lijden van de patiënt uitzichtloos en ondraaglijk is vereist een behandelrelatie. Dat geldt nog sterker bij ingewikkelde problematiek zoals dementie en chronisch psychiatrische patiënten.

Zorgvuldige besluitvorming over de dood vraagt bovendien om een open blik, niet om een tunnelvisie waarin, zo doet de naam van de kliniek vermoeden, de dood de enige uitkomst is. De mobiele teams van de levenseindekliniek  beoordelen de euthanasievraag geïsoleerd van andere zorgvragen en de ziektegeschiedenis van een patiënt. De KNMG acht dit onwenselijk. Voorkomen moet worden dat mensen euthanasie krijgen terwijl zij beter op een andere wijze hadden kunnen worden geholpen

Minister Schippers (Volksgezondheid) erkent dat de afhandeling van medische missers te wensen overlaat en werkt aan een nieuwe wet, die de cliëntenrechten moet versterken. Ze ontving woensdag een boek vol medische missers, die de Consumentenbond de afgelopen maanden verzameld heeft. Er kwamen in totaal 1900 klachten binnen, verspreid over tien jaar.

Schadevergoeding
In dit geval is de fout en de aansprakelijkheid duidelijk, al zal er nog lang over schadevergoeding en smartengeld gediscussieerd worden. Heeft ze recht op 10.000 euro, of het dubbele? En wat als ze haar beroep als operatieassistent waarbij je veel moet staan, helemaal niet meer kan uitoefenen?

Volgens letselschadeadvocaat mr. Rob Vermeeren, bij velen bekend van het televisieprogramma Medische Missers, neemt het aantal claims over medische behandelingen schrikbarend toe.

”Die vormen inmiddels 30 procent van onze praktijk, naast die voor verkeers- en bedrijfsongevallen. Dat percentage lag een tiental jaren geleden op vijf. Het kan natuurlijk zijn dat mensen de weg naar de advocaat beter weten te vinden dan vroeger. Maar het is toch ook mijn overtuiging dat er heel veel medische missers zijn. Wat wij krijgen is het topje van de ijsberg.”

Kwade reuk
Vermeeren heeft zich gespecialiseerd als letselschadeadvocaat, die in Nederland nog een beetje in een kwade reuk staan. Niet alleen omdat ze zouden ‘profiteren van het leed van anderen’, maar ook omdat er veel kaf onder het koren is.

Dat zijn volgens hem de zogenaamde juridische bureaus, die volgens het principe van no cure no pay (geen baat geen kosten) werken. Advocaten mogen op deze basis niet werken. No cure no pay klinkt aantrekkelijk, want slachtoffers denken al snel: het kost me niks en ik ga er toch wat van over houden.

Makkelijke zaken
Vermeeren: ”Maar in de praktijk nemen deze mensen natuurlijk alleen de makkelijke zaken aan, die ze zeker winnen. Ze stoppen 20 procent van de schadevergoeding in hun zak en sturen de aansprakelijke verzekeraar vervolgens ook nog een keer de rekening. Ze zijn in veel gevallen niet eens jurist, maar hebben bijvoorbeeld bij een rechtsbijstandverzekeraar gewerkt en denken dat kunstje als zelfstandige ook wel te kunnen.”

Vermeeren maakt met zijn kantoor deel uit van een netwerk van 120 letselschadespecialisten over het hele land, die aangesloten zijn bij de Stichting Keurmerk Letselschade.

Claims
Dat het aantal mensen met medische claims stijgt, betekent nog niet dat de weg naar een schadevergoeding gemakkelijk is. Vermeeren: ”Kijk nou eens naar de getallen: 50.000 patiëntcontacten per dag en bijna 70.000 slachtoffers, waarvan er 1000 tot 1500 bij het medisch tuchtcollege terecht komen,” rekent Vermeeren voor.

“In totaal worden er misschien 100 mensen per jaar in het gelijk gesteld. Daarnaast stoppen heel veel mensen na een ongegronde klacht bij de klachtencommissies van de ziekenhuizen. Die zullen de mensen echt niet zeggen: zoek het maar hogerop, uw zaak is toch misschien kansrijk.”

Betalen
Maar het traject dat slachtoffers bij de erkende letselschadeadvocaat moeten volgen, is ook niet gemakkelijk. Mensen met een salaris boven de 33.000 euro komen niet in aanmerking voor gefinancierde rechtshulp van de overheid en moeten de advocaatkosten grotendeels zelf betalen.

Vermeeren: ”Wie eist bewijst, zo simpel ligt het. Het zijn vaak zaken van een lange adem. Eerst moet je de dossiers krijgen, dat duurt al enkele maanden, dan volgt er een adviestraject, ontstaat er discussie, moeten er onafhankelijke deskundigen benoemd worden, die schrijven weer rapporten en vervolgens komt de vraag op tafel of er geprocedeerd moet worden.”

Te laag
Hij vind dat de bedragen voor smartengeld in Nederland veel te laag zijn. Heel anders dan in de Verenigde Staten.

”Dat speelt ook een rol”, zegt Vermeeren. ”Iemand bij wie hier het verkeerde been afgezet wordt, krijgt een bedrag van 30.000 euro aan smartengeld, bij een dwarslaesie een bedrag van 150.000 euro als er een schuldige is. Dat geld staat natuurlijk niet in relatie tot het leed, maar heel veel risico lopen door kosten te maken om je recht te halen, ligt dan ook moeilijk.”

bron: Nu .nl

Wie in de toekomst niet behandeld wil worden door een arts tekent een behandelverbod. Maar veel artsen kennen daarvan de betekenis niet. Gevolg: patiënten worden tegen hun wil behandeld.

Veel artsen denken dat een schriftelijk behandelverbod meer een verzoek is aan de arts, dan een juridisch bindend document. Patiënten worden hierdoor tegen hun wil behandeld. Dat geldt niet alleen voor oude mensen op het einde van hun leven, maar ook voor jonge mensen die er zelf een eind aan willen maken.

In Meldpunt! twee verhalen van mensen die tegen hun wil zijn behandeld, waaronder een 22-jarige psychiatrisch patiënt. We praten erover met Lode Wigersma van artsenorganisatie KNMG, directeur Petra de Jong van de Nederlandse Vereniging voor Vrijwillig Levenseinde, en psychiater Bram Bakker.

Presentatie: Elles de Bruin

In 2008 startte de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) een “kostenonderzoek” onder huisartsen. Ruim vijfhonderd huisartsen kregen het verzoek een online enquete in te vullen. Een groot aantal huisartsen, waaronder Mitrasing, tekenden hiertegen bezwaar aan omdat het onderzoek volgens hen zowel inhoudelijk als procedureel onder de maat was en grote gevolgen had voor de kwaliteit van de huisartsenzorg. Ruim een kwart van de huisartsen-deelnemers aan het kostenonderzoek verzochten om ontheffing van de verplichting om de ingevulde enquete voor 20 januari 2009 in te sturen, althans deze inlevertermijn op te schorten en de NZa werd verzocht om op korte termijn met een afvaardiging van de Huisartsen in overleg te treden over een aanpassing van de enquete. Maar dat gebeurde niet.
Mitrasing: “Het was ronduit stuitend dat een grote groep wetenschappelijk opgeleide mensen door de NZa volledig genegeerd werd. De NZa communiceerde alleen maar door middel van dreigementen. Wanneer van de zijde van een significant grote groep deelnemende huisartsen, NZa-projectgroep, de LHV, gemotiveerd kenbaar wordt gemaakt dat er bezwaren zijn tegen een dergelijk onderzoek, dan is het uitgangspunt van deze weigeraars dat eerst deze bezwaren behandeld moeten worden met uiteindelijk een eventuele rechterlijke toetsing en niet dat de NZA deelname aan dit onderzoek kan afdwingen door met bij wet vastgestelde sancties te dreigen. Dit is een dwangsom van 1000 euro per week of een bestuurlijke boete (max. 500.000 euro) aan universitair geschoolde leden van deze maatschappij.”

De rechtbank oordeelde echter dat “ondanks de – volgens eiser – fundamentele kritiek van onder meer de beroepsorganisaties op de opzet van het onderzoek en de vragenlijst, (…) niet kan worden gezegd dat deze gegevens in het geheel niet kunnen bijdragen aan het vervullen van deze taak door verweerder”. Wel meende de rechter dat de NZa met haar boete onvoldoende rekening had gehouden met een samenloop van omstandigheden waardoor Mitrasing redelijkerwijs niet aan zijn verplichting tot invullen van het enqueteformulier van de NZa kon voldoen. Het verweer van de NZa dat Mitrasing onjuiste prioriteiten zou hebben gesteld wordt door de rechtbank van tafel geveegd met verwijzing naar alle persoonlijke en professionele omstandigheden van de huisarts waarvan de NZa op de hoogte was. De NZa is veroordeeld tot betaling van de kosten van in totaal 3.646 euro. In een nieuwsbericht op de website van Medisch Contact zegt een woordvoerster van de NZa niet tegen de uitspraak van de Rotterdamse rechtbank in beroep te gaan en deze in de toekomst ‘ter harte’ te zullen nemen.

Mitrasing is teleurgesteld dat de rechter niet tot een principiële uitspraak is gekomen. De rechtbank citeert art. 61 lid 1 van de WMG waarin staat dat een arts verplicht is “de gegevens en inlichtingen te verstrekken welke redelijkerwijs voor de uitvoering van de wet van belang kunnen zijn”. Volgens de huisarts zat het onderzoek van de NZa zo slecht in elkaar dat het allerminst redelijk was de huisartsen hiermee te belasten. Maar het vonnis omzeilt het principiële punt. “De rechter houdt wel een heel grote slag om de arm”, constateert Mitrasing, “door te stellen dat ‘niet kan worden gezegd dat deze gegevens in het geheel niet kunnen bijdragen aan het vervullen van deze taak’ van de NZa. De formulering ‘in het geheel niet’ en het gebruik van een dubbele ontkenning maakt het allemaal niet erg overtuigend.”

Meer info:
http://www.devogelvrijehuisarts.nl
http://twitter.com/VogelvrijeHArts
http://medischcontact.artsennet.nl/Nieuws-26/Nieuwsbericht-1/109606/Huisarts-Mitrasing-wint-NZazaak.htm

Bron: De Vogelvrije Huisarts

De NZa had aan deze deelnemer wel uitstel of vrijstelling voor deelname moeten verlenen op grond van diens specifieke situatie, zo oordeelde de rechter. De kritiek van deze huisarts en beroepsorganisaties op de opzet en uitvoering van het kostenonderzoek acht de rechtbank ongegrond.

Huisartsen zijn volgens deze uitspraak inderdaad verplicht om de gevraagde informatie bij kostenonderzoeken aan de NZa aan te leveren. De rechter acht de gegevens en inlichtingen nodig voor het uitvoeren van de wet – het vaststellen van de tarieven voor huisartsenzorg – door de NZa. De kritiek van deze individuele huisarts en van de beroepsorganisaties dat de kostenonderzoeken niet nodig zijn, is daarmee van de baan.

De NZa had de individuele huisarts een boete opgelegd omdat deze niet tijdig de gegevens had aangeleverd en ook niet tijdig had laten weten niet mee te kunnen werken aan het onderzoek. De NZa had volgens de rechter de samenloop van omstandigheden in dit specifieke geval anders moeten beoordelen en deze huisarts uitstel of vrijstelling van het onderzoek moeten verlenen. Bij komende kostenonderzoeken zal de NZa deze uitspraak ter harte nemen.

Schretlen had overigens geen recht op een ontslagvergoeding, wel op loondoorbetaling zo lang de aanvraag liep, zo oordeelde de Hoge Raad. Schretlen heeft via mediation tijdens de beroepsprocedure bij de Bestuursrechter ook een uitkering van het UWV gekregen. Deze werd hem aanvankelijk geweigerd. Schretlen is blij met de vonnissen.

Het falen in het Maasstad Ziekenhuis bij de aanpak van de uitbraak met de multiresistente Klebsiella oxa-48 bacterie in 2011 is verwijtbaar. Dat concludeert de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ). Het functioneren was op vele niveaus in het ziekenhuis niet adequaat. De inspectie gaat een tuchtklacht indienen tegen meerdere artsen-microbioloog.Falen op vele niveaus

Zowel de bestuurder als de raad van toezicht hadden onvoldoende oog voor de kwaliteit en veiligheid van de zorg. De directieraad en zorgmanagers kwamen te laat en onvoldoende in actie. Medisch specialisten en verpleegkundigen namen hun verantwoordelijkheid niet, spraken elkaar niet aan en werkten ook niet samen om de uitbraak te beteugelen en nieuwe infecties te voorkomen. Zij waren bekend met de aard en omvang van de uitbraak en hebben daarom volgens de inspectie patiënten aan grote risico’s blootgesteld.

IGZ dient tuchtklacht in
Vooral de artsen-microbioloog hebben een zware verantwoordelijkheid om te zorgen voor effectieve infectiepreventie en in te grijpen als dat nodig is. De inspectie vindt dat zij niet gehandeld hebben zoals verwacht mag worden en dient daarom een tuchtklacht in. Alle artsen-microbioloog waren op de hoogte van de Klebsiella-uitbraak maar reageerden niet adequaat op het toenemende aantal besmette patiënten. Zij spraken elkaar niet aan op hun verantwoordelijkheid om maatregelen te treffen en zochten onvoldoende hulp van boven en van buiten.

IGZ blijft ziekenhuis intensief volgen
Omdat de inspectie er vorig jaar onvoldoende vertrouwen in had dat de toenmalige bestuurder de uitbraak zou beheersen, stelde zij het Maasstad Ziekenhuis in juli 2011 onder verscherpt toezicht. Uiteindelijk trof het ziekenhuis adequate maatregelen en bracht de uitbraak tot staan. Door voldoende vertrouwen in de aanpak van het huidige bestuur is het verscherpt toezicht in september 2011 opgeheven. De inspectie blijft het ziekenhuis de komende tijd echter intensief volgen om te controleren of de maatregelen leiden tot een verdere verbetering van de infectiepreventie in het belang van de patiëntveiligheid.

• Rapport Falen infectiepreventie in het Maasstad Ziekenhuis verwijtbaar24-01-2012 | PDF-document, 13369 kB

Bron: IGZ

De uitzending betrof vooral de situatie in gebouw 4 van Kamp Zeist. Het is al langer bekend dat door een falend ventilatiesysteem in gebouw 4 de opgesloten vreemdelingen ziek worden. De Inspectie voor de Sanctietoepassing, onderdeel van het ministerie van Justitie, bevestigt in ZEMBLA dat de luchtkwaliteit in het gebouw niet in orde is en dat de gedetineerden gezondheidsproblemen hebben. De Inspectie vindt dat er acuut maatregelen moeten worden genomen om de problemen aan te pakken.

De Nationale ombudsman Alex Brenninkmeijer gaat onderzoeken welke beperkingen gedetineerde vreemdelingen ervaren en hoe die zich verhouden tot hun rechten.

In Zembla kwam ook Joost den Otter, voormalig medisch adviseur van het ministerie van Justitie en lid van het Algemeen Bestuur van JWS aan het woord. Hij stelt: ‘Als de Inspectie zegt dat het erger is geworden, dan is er wat mij betreft maar één oplossing: gebouw dicht doen, totdat de luchtkwaliteit voldoet aan de eisen die we daarover hebben afgesproken.’

Medische beoordeling wilsbekwaamheid
Notarissen stellen voor hun cliënten allerhande rechtsgeldige akten op. Zij moeten hierbij overtuigd zijn van de wilsbekwaamheid van de cliënt voor wie zij de akte opstellen. Als daarover twijfel bestaat is een geneeskundig oordeel gewenst. Hiervoor was tot op de dag van vandaag geen goede regeling. Immers een behandelend arts kan vanwege de vertrouwelijke relatie met de patiënt geen uitkomst bieden. Vanaf nu behoort dit probleem echter tot het verleden. EPN (Vereniging van Estate Planners in het Notariaat) en de VIA (Vereniging van Indicerende en Adviserende Artsen) hebben het initiatief genomen om – in aanvulling op het Stappenplan van de Koninklijke Notariële Beroepsorganisatie – te komen tot een gezamenlijk protocol ‘Beoordeling wilsbekwaamheid’. Het voorliggende protocol zal gedurende een pilotperiode van drie maanden worden getoetst en daar waar nodig verder worden vervolmaakt. Vervolgens zal een scholing ontwikkeld worden voor de adviserende en indicerende artsen werkzaam in het domein Zorg, Wonen en Welzijn. De VIA zal een register aanleggen van die artsen die de voor deze beoordeling noodzakelijke scholing hebben doorlopen.
Hiermee is nu geregeld dat een deskundig, onafhankelijk arts – niet zijnde een behandelaar -, aan de hand van dit protocol de cliënt van de notaris kan onderzoeken en beoordelen. De bevindingen worden gewogen en verwerkt tot een medische verklaring over wils(on)bekwaamheid ten behoeve van het notariële proces.

Onafhankelijk medisch oordeel
De VIA is de wetenschappelijke beroepsvereniging van indicerende en adviserende artsen, werkzaam in het domein Zorg, Wonen en Welzijn. Deze artsen werken op het terrein van de publieke gezondheid en zijn onafhankelijk. Zij hebben geen belang bij de uitkomst van hun medische beoordeling. Hun werkterrein loopt uiteen van het advies uitbrengen over noodzakelijke zorg in het kader van de AWBZ, (gemeentelijke) voorzieningen zoals verstrekt worden in het kader van de WMO, Bijzondere Bijstand, WWB, gehandicaptenparkeerkaarten, sociaal medische indicatie kinderopvang,  en medische verhuisurgentie, tot medische toets Inburgering.

De VIA maakt deel uit van de Koepel van Artsen Maatschappij en Gezondheid (KAMG) de beroepsvereniging van artsen Maatschappij en Gezondheid. De KAMG is federatiepartner is van de KNMG.

Bron: Koepel Artsen Maatschappij en Gezondheid

De huidige werkwijze is dat een niet-reanimeerverzoek na een gesprek met de arts wordt vastgelegd op een formulier. Dat komt zowel in het medisch als in het verpleegkundig dossier. Dit systeem kent echter zwakke plekken, schetst Schoenmakers. “Om te beginnen wordt niet bij iedereen besproken wat de wensen zijn over reanimeren. Dat gebeurt doorgaans alleen bij erg zieke of oudere patiënten, of wanneer iemand er zelf op aandringt. Daarnaast kan het zo zijn dat de wens van de patiënt tijdens de opname verandert en dat deze wijziging niet in alle dossiers tegelijk kan worden bijgewerkt. Wat ook wel eens gebeurt, is dat op het moment van een crisis het dossier niet onmiddellijk voorhanden is, omdat het net wordt bijgewerkt. Als er maar de geringste twijfel bestaat over de wens van de patiënt, wordt altijd gereanimeerd, tenzij de arts van mening is dat dit medisch zinloos handelen betekent.”

Dit leidt tot enkele situaties per jaar waarbij tegen de uitdrukkelijke wens van de patiënt in wordt gehandeld. Schoenmakers: “Dat willen we niet. De impact van een reanimatie is groot voor de patiënt en diens naasten. Bovendien doorstaat een minderheid een reanimatie zonder blijvende schade.”

De pilot met de polsbandjes werkt als volgt. “Alle patiënten, ook jongere mensen die goed gezond zijn, krijgen voor opname een folder met uitleg over reanimatiebeleid. Hierbij zit een formulier waarmee zij bij de opname hun wens schriftelijk kenbaar kunnen maken. Wie hierop aangeeft geen reanimatie te willen, krijgt een gesprek met de arts. Als de wens inderdaad weloverwogen is en overeind blijft, wordt bij het begin van de opname het reguliere polsbandje met patiëntgegevens omgedaan in een rode kleur. Alle andere patiënten krijgen het normale witte bandje. Ook als een patiënt even op een andere afdeling is, of als het dossier buiten handbereik is, kunnen zorgverleners de wens ter plekke aflezen.”

Aanvankelijk was er huiver dat dit stigmatiserend zou werken. Tijdens een gesprekssessie met een groep patiënten en patiëntenverenigingen over de polsbandjes, bleek echter iets heel anders. Schoenmakers: “We kregen juist lof voor deze aanpak. Mensen gaven aan dat zij er zelf het meest bij gebaat zijn om goed herkenbaar te zijn en dat ze het helemaal niet raar of beschamend vinden.” Daarna is besloten de pilot in gang te zetten. Die vindt plaats op de afdelingen A3 en D2 (Dordwijk).

Bewust zijn hiervoor twee uiteenlopende afdelingen gekozen, legt Schoenmakers uit. “Op A3 (Nefrologie/Endocrinologie) liggen zwakkere, veelal oudere patiënten die vaak langdurig opgenomen zijn. Het is dus een afdeling waar vermoedelijk meer mensen een niet-reanimeerbeleid hebben. Bij hen kan het polsbandje het verschil maken.” D2 (Short Stay) heeft een korte doorlooptijd en een patiëntengroep die niet erg ziek is. “Hier kunnen we het systeem vooral testen qua logistiek en gebruiksvriendelijkheid. Maar we denken dat het ook op D2 een bijkomend effect zal hebben, namelijk dat niet-reanimeren bespreekbaar wordt. Het is goed als mensen hier bewust over nadenken.” De uitkomsten van de pilot zijn vermoedelijk voor de zomer bekend, evenals het eventuele vervolg.

Dat hebben de betrokken instanties vrijdag bekendgemaakt. Volgens het ministerie van Veiligheid en Justitie zijn er nieuwe wetenschappelijke inzichten nodig over al dan niet ingrijpen bij ouders die het bij de opvoeding van kinderen te bont maken. Het onderzoek staat onder leiding van hoogleraar Ido Weijers.

De beroepsorganisatie herkent zich helemaal niet in het beeld dat de NMa schetst en is het dan ook volstrekt oneens met de conclusies. De LHV gaat tegen de veroordeling in hoger beroep en ziet de uitkomst van de beroepsprocedure met vertrouwen tegemoet.

Volledige publicatie NMa
‘NMa beboet LHV wegens ongeoorloofde vestigingsadviezen
Ook boete voor twee functionarissen binnen LHV
Huisartsen moeten zelf kunnen bepalen waar zij zich vestigen. Omdat de Landelijke Huisartsen Vereniging (LHV) haar leden adviseert deze vestigingsvrijheid in te perken, krijgt de brancheorganisatie een boete van EUR 7.719.000 van de Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa). Twee functionarissen krijgen een persoonlijke boete van respectievelijk EUR 50.000 en EUR 25.000 omdat de NMa hen verantwoordelijk houdt voor de aanbevelingen van de brancheorganisatie aan de leden. Bijna alle huisartsen in Nederland zijn aangesloten bij de LHV.

Bestuurlijke onrust slecht voor patiënten

Veel huisartsen geven te kennen zich onveilig te voelen in hun bestuurlijke rol. Directe aanleiding daarvoor is de onlangs door de NMA opgelegde boete door de NMA van 7,7 miljoen euro vanwege het vermeend overtreden van de mededingingswet. Maar ook in besturen van ketenzorgorganisaties en huisartsenposten heerst zodanige onzekerheid dat zelfs op de patiënt gerichte projecten dreigen te worden opgeschort dan wel afgeblazen. In dat geval krijgen zelfs de patiënten er concreet last van, zo betogen de huisartsen.

Soep minder heet gegeten
Hoewel de ongerustheid van de huisartsen begrijpelijk is, komt deze mogelijk vooral voort uit onwetendheid. Want in werkelijkheid wordt de soep minder heet gegeten dan deze nu wordt opgediend. Voor het persoonlijk aansprakelijk stellen van bestuurders is meer vereist dan enkel schuld. Er zal sprake moeten zijn van ernstige nalatigheid, (bewuste) roekeloosheid of grove onachtzaamheid.

In Artikel 2:9 van het Burgerlijk Wetboek is de aansprakelijkheid van bestuurders vastgelegd. Het verplicht de bestuurders tot het voeren van ‘behoorlijk bestuur’. Bij dit begrip kan bijvoorbeeld worden gedacht aan de Zorgbrede Governance Code. Een bestuurder is echter niet aansprakelijk voor tekorten in een vennootschap of vereniging als hij zijn werk en functie naar behoren heeft uitgevoerd. Ook het normale ondernemersrisico wordt nooit als onbehoorlijk bestuur aangemerkt.

Bestuurdersaansprakelijkheidsverzekering
Hoewel de ongerustheid en angst voor de persoonlijke omstandigheden dus niet terecht is, is deze wel begrijpelijk. Want de politiek-bestuurlijke context van de zorg maakt besturen vandaag de dag een ongewisse exercitie. Daarom is het voor de huisartsen goed te weten dat ook over het laatste stukje risico van besturen geen bezorgdheid hoeft te bestaan. Dit risico is namelijk eenvoudig af te dekken met een bestuurdersaansprakelijkheidsverzekering. Voor een verhoudingsgewijs lage premie koopt daarmee ieder bestuurslid op voorhand zijn privéaansprakelijkheid af, voor als het onverhoopt toch fout mocht gaan. En daarmee kunnen ook de huisartsen met een gerust hart en vol overgave betrokken zijn bij het besturen van hun eigen beroepsveld.

Sibbing & Wateler is een onafhankelijk adviesbureau met circa 95 medewerkers en is gespecialiseerd in de praktijkbegeleiding van vrije medische beroepsbeoefenaren. Daarnaast adviseert Sibbing en Wateler cs over contracten, financieringen, financiële planning, hypotheken, assurantiën en pensioenen. Tot slot bemiddelt het bureau bij het afsluiten van overeenkomsten met banken en verzekeraars.

Het doet de deelnemende bureaus deugd dat e.e.a. voorziet in een behoefte en dat zij – als letselschadebureau – in staat zijn om de dienstverlening voor het slachtoffer nog verder uit te breiden met behulp van Internet.

Henk Don, bestuurslid van de NMa, spreekt van een kwalijke zaak: “Wij hebben de LHV al in 2001 duidelijk gemaakt dat het beperken van vestigingsmogelijkheden voor huisartsen verboden is. Door de aanbeveling van de LHV om alleen huisartsen toe te laten als de gevestigde huisartsen het hier mee eens zijn, is de kans groot dat een nieuwe huisarts geen eerlijke kans krijgt,” licht Henk Don de beslissing van de NMa toe. “Dit beleid benadeelt niet alleen nieuwe huisartsen, maar ook patiënten en zorgverzekeraars die daardoor minder keuze hebben”. Om geen onduidelijkheid te laten bestaan, heeft de NMa tevens een last onder dwangsom opgelegd, waardoor de LHV verplicht wordt al haar leden en regionale afdelingen te laten weten dat de aanbeveling is ingetrokken. De NMa is het onderzoek naar de LHV gestart naar aanleiding van signalen van ongeruste huisartsen.

Het optreden van de NMa ondersteunt het beleid van de wetgever: zorgaanbieders die goede prestaties leveren, innovatief zijn en de patiënt centraal stellen, moeten hiervoor beloond worden doordat patiënten en zorgverzekeraars voor hen zullen kiezen. Het hanteren van een vestigingsbeleid door huisartsen remt dit af.

Brancheverenigingen spelen doorgaans een belangrijke en positieve rol in sectoren die in ontwikkeling zijn. Zij kunnen de sector verder helpen in een veranderende omgeving. Adviezen over vestiging, prijzen, aanbodbeperking of marktverdeling behoren niet tot het takenpakket van een toekomstgerichte branchevereniging en kunnen een overtreding van de Mededingingswet inhouden.

De NMa gaat per 1 januari 2013 samen met de Consumentenautoriteit en OPTA verder onder de naam Autoriteit Consument en Markt (ACM). De nieuwe toezichthouder wil markten laten werken om de belangen van consumenten te waarborgen. Hiertoe richt de ACM zich op drie pijlers: consumentenbescherming, sectorspecifiek markttoezicht en mededingingstoezicht.

Van Gerven: ‘Zelfs minister Schippers – als VVD’er groot fan van marktwerking in de zorg – gaf eerder al aan zich zorgen te maken over de opstelling van de NMa. Als SP vinden wij zeker dat huisartsen zich vrij moeten kunnen vestigen, sterker nog, we hebben zelf onder de naam Ons Medisch Centrum huisartsenposten geopend. Maar het is volslagen logisch dat artsen onderling afspraken maken over spreiding en bereikbaarheid, zeker met het huidige tekort aan huisartsen.’

Volgens het SP-Kamerlid – tevens oud-huisarts – moet de boete daarom zo snel mogelijk van tafel. ‘Het probleem is dat de NMa naar de huisartsen kijkt alsof het een normale markt is. De huisartsenzorg is geen markt. De wereld zou te klein zijn, wanneer huisartsen zouden stoppen met het maken van onderlinge afspraken. Denk maar eens na over wat de gevolgen zouden zijn van het verdwijnen van weekenddiensten of wanneer sommige dorpen geen huisartsenpost meer zouden hebben. Maar daar zijn de marktwerkingdenkers blind voor. Daarom is in de huisartsenzorg geen plaats voor de NMa en moet de boete zo snel mogelijk van tafel.’

De SP heeft inmiddels een kamerdebat met minister Schippers aangevraagd.

Bron: SP

De LHV is verbijsterd over het NMa-besluit. ‘Wij herkennen ons helemaal niet in het beeld dat de NMa schetst en zijn het dan ook volstrekt oneens met de conclusies. Wij zijn er voorstander van dat een huisarts zich kan vestigen op elke plek die hij wenst. Dat is ook in het belang van de patiënt,’ aldus de LHV. ‘Wij willen ervoor zorgen dat iedere Nederlander een eigen huisarts heeft dicht bij hem of haar in de buurt. Daar zijn onze inspanningen op gericht.’

De LHV heeft de Mededingingswet niet overtreden en ziet de uitkomst van de beroepsprocedure dan ook met vertrouwen tegemoet.

Bron: ANP Perssupport

Toen de man haar vertelde dat hij een relatie met haar wilde, stond ze echter nog wel als patiënte ingeschreven. De relatie duurde een paar maanden.

De Gemertenaar werd ontslagen. Hij werkt nu ergens anders als verpleegkundige.

Bron: Omroep Brabant