De Jeugdzorg : wie/wat
Door de invoering van de CJG’s (Centrum voor Jeugd en Gezin) is het begrip Jeugdzorg niet verhelderd, maar vertroebeld. Niet alleen in de taal, maar ook in het doen.  De GGD (over de jeugdgezondheidszorg) verspreid ook ineens vragenlijsten, met allerlei vragen naar de sociale situatie, waardoor ze plots ook taken van wat de echte Jeugdzorg was/is toepast op haar hele kinderen/jongeren bestand.

Onder de Jeugdzorg wordt hier begrepen het systeem in Nederland van Jeugdzorginstellingen en daarmee verbonden instellingen als Leerplichtbureau’s,  de Algemene Meldpunten Kindermishandeling (AMK), Raden voor Kinderbescherming, Kinderrechters, het Openbaar Ministerie (leerplicht c.a.) tot en met de Justitiële Jeugdzorg. Er liggen nog meer verbanden zoals met de MEE’s en andere instituten. Zie verderop het schema.

De organisatie
De Jeugdzorg als geheel is een sterk versnipperd stelsel van organisaties en instituten, met bovendien allerlei verschillende financieringsbronnen. Van Staatssecretaris Van Veldhuizen van Santen is er een vastgestelde beleidsnota, nu in te voeren per 2013.  Hierbij komt  er meer coherentie (één financier en uitvoerder: de gemeente).  Er wordt een beleid geschetst met meer aandacht voor preventie, maar óók met meer aandacht voor zelfwerkzaamheid van ouders/gezinnen. Er is minder nadruk op vergaande maatregelegen als een OTS (Onder Toezicht Stelling), waarbij vormen van lichte ondersteuning belangrijker worden.

De huidige complexiteit in schema

De idée fixe van het belang van het kind

De goede werkers niet te na gesproken, het systeem, en daarmee ook de meeste medewerkers, van de Jeugdzorg dient, anders dan voorondersteld, allang het belang van het kind niet meer. Het systeem dient het belang van de Jeugdzorg als organisatie en medewerkers zelf. Het kind is alleen nog het startpunt.

Het zogenaamde spagaat, waardoor de Jeugdzorg het zelf zo moeilijk zou hebben (in de publieke opinie) tussen “te vroeg en te laat” bestaat niet. Het disfunctioneren van de Jeugdzorg, die zou dienen te handelen in het belang van het kind, ligt in één en hetzelfde organisatie- en cultuurprobleem. Het is één en dezelfde kant van de medaille.

De organisatie en de cultuur is gebouwd, ver van de wet af, op protocollen, waarbij het volgen van het protocol de kern is. Die protocollen zijn verheven tot regels, resp. dé toepassing van de wet.  En die protocollen zijn naar inhoud nauwelijks afgestemd op het oorspronkelijke belang van het kind. Ze dienen voornamelijk het indekken van de Jeugdzorg als systeem, maar ook haar medewerkers, zowel in het algemeen, als in hun gang naar de kinderrechter of het Openbaar Ministerie.

Die ene kant van de medaille is eenvoudig te benoemen : het afvinken van de protocol-onderdelen (en alleen die, nooit daarbuiten) is het doel. Bewezen hoeft slechts te worden dat er “netjes” conform “de” regels gehandeld is.

Het belang van ouder(s) en kind : buiten rechte geplaatst

Het hiervoor gestelde zou nog te verteren zijn, als het recht de ouders tegen de betreffende Jeugdzorg instituties adequaat zou beschermen. Maar dat is geenszins zo.

Dat heeft een drietal oorzaken:

• De protocolgestuurde aanpak creëert een bijna onschendbare ambtenaar van de Jeugdzorg c.a. Immers : hij heeft netjes volgens de regels gehandeld. Alles is “afgevinkt”.
• De geschetste organisatie en cultuur, maakt ook dat de ambtenaar zich onschendbaar voelt, en zich alleen verweert met “ik moet de wet toepassen”.  Kinderrechters volgen dat oordeel.
• Er is geen of nauwelijks (bestuurs)rechtelijke bescherming. Dit op grond van het deels ontbreken van de toepasselijke bestuursrechtelijke of andere beroepsmogelijkheden. Verder voorál ook vanwege de (daardoor) volstrekt ongelijke rechtspositie van de ouders ten opzichte van de Jeugdzorg c.a., of formeel : ten opzichte van de Staat.

Een verdachte in het strafrecht heeft aanzienlijk meer bescherming, dan een ouder tegenover de Jeugdzorg. De ouder kan geen kant op door het deels ontbreken van juridische instrumenten in het recht, geen beroepsmogelijkheden, maar ook door de volstrekt ongelijke (machts)positie van de ouder ten opzichte van de Jeugdzorg. De rechten van een verdachte, diens verweermiddelen, recht op een advocaat, procedures, zijn uitgebreid in het Wetboek van Strafvordering vastgelegd. De Jeugdzorgregelingen kennen geen beschermde positie van de ouders. Zelfs niet in het aanreiken van adequate juridische ondersteuning.

De geleerden, NRC , verbijstering

Tjeen Willink, de vertrokken vice-president van de Raad van State daarover in algemene zin (over het bestuursrecht) (NRC 4-2-2012) :  “Het gaat er niet om of de inhoud deugt maar of het netjes is opgeschreven”.  Hij bevestigt dit als een goed principe. Dit is ronduit verbijsterend. De Nationale Ombudsman Alex Brenninkmeijer daarover : “Overheden kunnen „tot in het oneindige” doorgaan. […] De trias politica verandert in unitas politica. Het wordt hier dus ‘koekoek éénzang’ van de uitvoerende macht.”

En dat is precies wat er ook gebeurt in de Jeugdzorg. Hier wordt niet alleen het probleem van het bestuurshandelen van gewone overheden beschreven, maar ook van de cultuur van de Jeugdzorg : als het maar netjes is opgeschreven. Met bovendien nauwelijks rechtsmiddelen om er tegen op te treden.

Het Nederlandse recht, het Europese recht : nietigheid

Nederlandse wetten kennen geen toetsing aan de Grondwet. Het kent evenwel wél toetsing aan Internationale Verdragen, waarbij er hier twee van belang zijn : “Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke rechten” en het “Internationaal Verdrag inzake de rechten van het Kind”.

Het enerzijds ontbreken van rechtsbescherming, en het anderzijds de volstrekt onbeschermde en ongelijke rechtspositie van de ouder(s) is in alle opzichten in strijd met deze verdragen.

Er is een eenvoudige analogie te zien : vergelijk de procesrechtelijke positie van de verdachte in het Strafrecht met die van de ouder(s) in het Jeugdrecht. De laatsten hebben bijna nul rechtspositie.

Omdat ouders wél belang hechten aan het welzijn van hun kind, en strijden tot het punt (als dat al lukt) waar er meer rust ontstaat, worden er niet dóórgeprocedeerd. Het voorleggen van een eenvoudige casus met een OTS aan het Europese Hof, zou de beslissing zelve terstond nietig doen zijn. Bovendien zouden daardoor alle OTS’n uit het verleden ook geen rechtsgeldigheid meer hebben.

Om dat te laten gebeuren zijn er twee wegen : een beslissing van de Kinderrechter uitprocederen tot het Europese Hof of een beslissing terzake van het Openbaar Ministerie en de strafrechter (waar het de Leerplicht betreft) ook uitprocederen tot het Europese Hof. Zo’n procedure duurt overigens jaren. Een OTS is er dan allang en de ellende al volledig. Ook kan een rechter gevraagd worden tijdens het geding hier een advies (“prejudiciële beslissing”) te vragen aan het Europese Hof.

Terzijde is hier nog wel een opmerking te maken waar de Leerplicht in het geding is en waarbij de zaak aan de strafrechter wordt voorgelegd. Hier is het toegepast Jeugdrecht zelfs in strijd met het toegepaste strafrecht : immers op het moment dat er een proces verbaal wordt opgemaakt, gelden plots alle strafrechtregels. Maar die zijn daarvóór nooit toegepast. Dat betekent dat een Leerplichtzitting bij de strafrechter alleen al faalt door het ontbreken van de gebruikelijke strafrechtelijke bescherming, waaronder het niet stellen van de “cautie” (het niet verplichten tot antwoorden; art. 29 Sv).

Concluderend

Binnen het bestek van dit Blog is het handelen van de Jeugdzorg c.a. en hun aanpak niet uitputtend te behandelen.  Samenvattend is de aanpak van de Jeugdzorg verbijsterend te noemen.

Er is geen rechtsbescherming, of beroepsrecht of juridische ondersteuning voor ouder(s) tegen Jeugdzorg beslissingen.  Een verdachte in een strafproces heeft aanzienlijk meer rechten dan een slachtoffer van de Jeugdzorg.

De Jeugdzorg heeft geen spagaat, maar een organisatie-aanpak en cultuur, waarbij het “netjes” volgen van de protocollen (niet de wet) leidraad is. Het “te vroeg of te laat” is één probleem, gevolg van die cultuur. Inherent aan die cultuur is een “regel = regel” (protocol) denken en doen ontstaan,  dat erg dichtbij het fenomeen “opdracht = opdracht” zit. Hierbij wordt enkel het belang van de Jeugdzorg en haar medewerkers gediend, en is het kind slechts drager van dat belang. Het belang van het kind is alleen het startpunt.

© ZorgImpact/mr H. (Hildebrand) van Weerd/09-02-2012.

E-health en zelfmanagement: Meer Zorg voor Minder Geld

Door de vergrijzing en de bevolking ontstaat de komende jaren een nijpend tekort aan arbeidskrachten in de zorg. De komende 30 jaar neemt aantal 65+”ers met 77% toe, terwijl de potentiële beroepsbevolking tegelijkertijd met 9% daalt. Daardoor zijn er steeds minder arbeidskrachten beschikbaar voor de groeiende groep zorgvragers met chronische aandoeningen. Bovendien komen de grenzen aan de groei van de zorguitgaven in zicht.

De uitdaging van het ministerie van VWS, zorgverzekeraars en zorgprofessionals wordt om met minder personeel en minder middelen toch de benodigde zorg te leveren. Onderzoek van het Haagse onderzoeksbureau APE en de universiteit Maastricht geeft aan dat hiervoor mogelijkheden bestaan door beter gebruik te maken van e-health en zelfmanagement in de zorg. Op dit moment is het aanbod van online dienstverlening, telezorg en andere ICT-toepassingen in de zorgsector nog beperkt. Dit verhindert steeds mondiger wordende burgers en patiënten om zelf een grotere verantwoordelijkheid te nemen voor de zorg van hun gezondheid en om daarover mee te beslissen.

De auteurs staven hun bevindingen met cijfers voor vijf in Nederland veel voorkomende (chronische) aandoeningen waarbij een groot beroep wordt gedaan op de gezondheidszorg met cijfers in het rapport e-health en zelfmanagement: een panacee voor arbeidstekorten en kostenoverschrijdingen in de zorg? Het betreft astma, hartfalen, trombose, diabetes en depressie.

Zelfmanagement bij astmapatiënten verbetert de gezondheid en leidt tot 36% minder ziekenhuisopnamen, 18% minder bezoeken aan de spoedeisende hulp en 32% minder ongeplande bezoeken aan een dokter. Patiënten met hartfalen hebben de rest van hun leven medische begeleiding nodig. Bij deze patiënten zorgt de toepassing van telezorg voor een vermindering van de sterfte met 34%, voor 21% minder ziekenhuisopnamen door hartfalen en 9% minder algemene ziekenhuisopnamen. Patiënten met tromboserisico slikken doorgaans levenslang bloedverdunners. Continue monitoring en aanpassing van de dosering is nodig om complicaties te voorkomen. Via zelfmonitoring wordt het aantal complicaties gehalveerd en vermindert de sterfte met 36%. Vrijwel alle patiënten met diabetes II gebruiken antidiabetica. Medicatieontrouw zorgt voor een verslechtering van de gezondheid en extra zorggebruik. Via slimme medicijndoosjes en medicijncoaches op internet wordt de medicatietrouw met 40% verbeterd. Dit leidt tot een aantoonbare vermindering van de kosten van diabetes. Internettherapie is medisch effectief bij milde depressies. Door meer gebruik te maken van internettherapie kunnen de kosten van depressie met 4,5% worden verminderd.

Deze vijf voorbeelden geven aan dat er met e-health en zelfmanagement in de zorg nog een hele wereld is te winnen. In de Nederlandse zorgsector worden de mogelijkheden van deze nieuwe technologieën nog maar zeer beperkt benut. Dat maakt de zorg niet alleen onnodig duur en arbeidsintensief, maar zorgt ook voor minder kwaliteit van het leven van de patiënt en productiviteitsverliezen buiten de zorgsector. Het is van groot belang dat belemmeringen in de financiering op korte termijn worden weggenomen en de weerstanden in de zorgsector tegen grootschalige invoering van e-health en zelfmanagement worden weggenomen.

Onderzoek van het instituut Beleid & Management Gezondheidszorg (iBMG) van de Erasmus Universiteit Rotterdam laat ook zien dat e-health ontwikkelingen een vlucht nemen maar de baten nog onvoldoende worden gerealiseerd in de zorgpraktijk. Het ontbreken van een dialoog over de wenselijkheid van e-health ontwikkelingen zorgt ervoor dat de bereidheid van instellingen, professionals en zorgverzekeraars om te investeren in e-health beperkt is. Hierdoor bestaat het risico dat de maatschappelijke baten van e-health onvoldoende worden gerealiseerd. De onderzoekers van het iBMG zien drie belangrijke oplossingsrichtingen. (1) Er is een meer doelgroepgerichte benadering nodig, zodat veel gerichter afspraken over zorg en de inzet van e-health gemaakt kunnen worden door werkgevers, werknemersorganisaties, zorginstellingen en overheden. (2) De financiering van zorg moet meer geënt zijn op het belonen van gezondheidswinst, hogere arbeidsdeelname en maatschappelijke participatie. Dit vergt ook medefinanciering van externe partijen als werkgevers en verzekeraars.(3) Beleid en onderzoek moeten beter op elkaar worden afgestemd zodat beschikbare kennis beter wordt benut en ontwikkelde kennis beter aansluit bij de kennisbehoefte van betrokkenen.

Het integrale rapport E-health en zelfmanagement: een panacee voor arbeidstekorten en kostenoverschrijdingen in de zorg? is op te downloaden via www.ape.nl. Het integrale rapport E-health: Face-to-Facebook – over e-health en zelfredzaamheid van patiënten in de GGZ is te downloaden via www.bmg.eur.nl/onderzoek.
Een samenvatting van beide rapporten vindt u hieronder:

Samenvatting rapport e-health iBMG.pdf (179.5K)
Samenvatting-906 Eindrapport AMCHAM.pdf(93.1K)

Bron: BMG EUR

Naar schatting 10 to 15% van de paren kent een verminderde vruchtbaarheid. Bij 30% van deze paren wordt de oorzaak daarvan niet duidelijk. Het identificeren van risicofactoren en het bestuderen van de biologie kan in de toekomst bijdragen tot preventie van vruchtbaarheidsstoornissen. Ongezonde voedings- en leefstijlgewoonten van aanstaande ouders dragen bij aan een lagere kans op zwangerschap, een hogere kans op aangeboren aandoeningen en meer problemen rond de bevalling.

Fatima Hammiche is arts-onderzoeker Voortplantingsgeneeskunde op de afdeling Verloskunde en Gynaecologie van het Erasmus MC. Voor haar proefschrift onderzocht ze de relatie tussen voeding en leefstijl en vruchtbaarheid, maar ook het effect van het preconceptie spreekuur Gezond Zwanger Worden dat sinds 2007 bestaat in het Erasmus MC. Het spreekuur heeft als doel zo optimaal mogelijke omstandigheden te realiseren bij paren met een kinderwens op het gebied van voeding en leefstijl. Bezoek aan het GZW-consult leidde na drie maanden bij 18% van de vrouwen en 12% van de mannen tot een verbetering van de voedingsgewoonten. Ook de leefstijlgewoonten verbeterden aanzienlijk, zowel bij vrouwen (34%) als mannen (33%) en onafhankelijk van etniciteit, BMI of opleiding. Opvallend was dat vooral laag opgeleide vrouwen een grotere verbetering vertoonden dan hoger opgeleide vrouwen.

Verder bleek dat mannen met overgewicht en obesitas een verminderde zaadkwaliteit hebben. Zowel het aantal als de beweeglijkheid van de zaadcellen worden negatief beïnvloed door overgewicht.

Erasmus MC heeft een grote staat van dienst op het gebied van optimaliseren van vruchtbaarheid. Zo is er bijvoorbeeld het onlangs gelanceerde persoonlijke coachingsprogramma Slimmer Zwanger, waarmee een bijdrage kan worden geleverd aan het verbeteren van de voeding en leefstijl van de vrouw én man zowel vóór als tijdens de zwangerschap. De verzekerden van Achmea, waaronder Zilveren Kruis, Agis Zorgverzekeringen, Avero Achmea, Interpolis en FBTO, kunnen hiervan gratis gebruik maken. Deze zorgverzekeraars vergoeden de kosten voor hun cliënten. Andere gebruikers kunnen hierover verdere informatie vinden op de homepage www.slimmerzwanger.nl.

Wij adviseren om vooral voorzichtig te zijn en het gezonde verstand te gebruiken. Neem geen onnodige risico’s. Een slootje kan veilig lijken, maar door zijn diepte bedrieglijk gevaarlijk zijn. Haalt u daarom eerst de benodigde informatie over het schaatsen op natuurijs bij de instanties die hier de meeste kennis van hebben.

Op de website van het KNSB vindt u bijvoorbeeld alle wetenswaardige informatie over het schaatsen op natuurijs. Tevens publiceert de KNSB ook nog web links naar sites met specifieke informatie over veiligheid, het weer, etc. Daarnaast biedt de website van het Nordic Skating Center ook veel informatie over veiligheid bij het schaatsen op natuurijs.

Nieuwe therapie
Er duiken steeds meer tuberculosebacteriën op die ongevoelig zijn voor de gebruikelijke behandeling met antibiotica. In India zijn recent zelfs bacteriën gevonden die resistent zijn tegen alle geteste medicijnen. Deze kunnen een groot en levensbedreigend probleem  gaan vormen. Wetenschappers moeten dus op zoek naar nieuwe therapieën om ook de resistente vormen van tuberculose te lijf te gaan.

Initiatiefnemers Daniel Zollinger en Alex Zwiers van Okklo Life Sciences willen bekende geneesmiddelen onderzoeken op hun anti-tuberculose werking en verpakken in een transportstofje, een cyclodextrine. Op deze manier komt het medicijn op de juiste plek en werkt het bij een lage dosering.

De wetenschappers van Okklo Life Sciences hebben in Oss veel kennis opgedaan met cyclodextrines en de ontwikkeling van geneesmiddelen.  Hoogleraar tuberculose onderzoek Prof. van Soolingen en longarts/tuberculose-onderzoeker Dr. Boeree van het  UMC St Radboud hebben de jarenlange ervaring om de samenwerking met Okklo tot een succes te maken.

Noot voor de redactie.

Oss, 3 Februari 2012.

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Daniel Zollinger, Okklo Life Sciences BV, daniel.zollinger@okklo.com, tel: 06 4973 8982

Okklo Life Sciences ontwikkelt nieuwe therapeutische oplossingen met name voor zeldzame ziekten. Het bedrijf maakt daarbij gebruik van de unieke eigenschappen van ringvormige suikermoleculen, cyclodextrines, voor het gerichte transport van geneesmiddelen in het lichaam. De oprichters van Okklo Life Sciences zullen hun ruime ervaring met geneesmiddelenontwikkeling vooral gaan inzetten voor het onderzoek naar nieuwe combinaties van bestaande geneesmiddelen en cyclodextrines.

Denen selecteren InterSystems HealthShare voor landelijke uitwisseling  zorginformatie

De Deense nationale IT-dienst voor de zorgsector, NSI (Nationalt Sundheds-IT), een organisatie resorterend onder het Ministerie van Gezondheid, is gestart met de ontwikkeling van een nieuwe dienst die de verschillende regionale Deense zorginformatiesystemen op nationaal niveau koppelt. Deze nieuwe dienst , gebaseerd op HealthShare maakt het aan zorgverleners en overheidsinstanties mogelijk landelijk  te beschikken over informatie van patiënten.

InterSystems HealthShare is een strategisch platform voor informatica toepassingen in de zorg waarmee patiënteninformatie zich  laat delen tussen de verschillende zorginstanties via een naadloze integratie met tweerichtingenverkeer tussen de deelnemende partijen.  Actieve analytisch toepassingen  (real time BI) maken het mogelijk beslissingen te nemen op basis van  zowel gestructureerde als  ongestructureerde data in patiëntendossiers.
De nieuwe  Nationale Patiënten Index (NPI) draagt bij aan bevordering van de veiligheid in de klinische  zorg, verbetering van de onderzoekscapaciteit en versnelt het proces waarmee patiëntendossiers op een veilige en verantwoorde manier beschikbaar zijn te stellen.  Al deze aspecten zijn essentieel bij het succesvol behandelen van patiënten met een acute ziekte, patiënten die complexe meervoudige behandelingen moeten ondergaan of voor patiënten waarvan de gegevens niet bekend zijn bij een ziekenhuis.  De NPI stelt een index samen van documenten, afkomstig van regionale patiëntendossiers en diverse nationale patiëntendossiers. Deze kunnen dan worden gekoppeld aan de Deense zorgregisters, de zogeheten Sundhedsjournalen.  De Deense privacyregels zijn zodanig in het system verankerd ,dat vertrouwelijke zorginformatie alleen toegankelijk is voor degenen die daar wettelijk toe zijn gemachtigd.

InterSystems versterkt met deze opdracht de positie in de Scandinavische markt. Al eerder werd bij een soortgelijk project in Zweden gekozen voor HealthShare.  In deze standaard software oplossing heeft InterSystems ook expertise verwerkt, welke is opgedaan bij de ontwikkeling van het Landelijk Schakelpunt (LSP) in Nederland. Ook dat project had tot doel te komen tot een landelijk Elektronisch Patiënten Dossier (EPD).  Helaas bleken in politieke kringen te veel zorgen bestaan over de beveiliging van de vertrouwelijke informatie. De uitvoerende partij Nictiz moest het ontwikkeltraject afbreken. Bij dit project fungeerde InterSytems als technologiepartner van CSC, die de implementatie van de software voor haar rekening nam. In Denemarken gebeurt dat door Systematic, een systeemintegrator die wordt aangestuurd door NSI, die op zijn beurt weer functioneert met een mandaat van het Ministerie van Gezondheid.

Over InterSystems

InterSystems Corporation is een van de belangrijkste software-ontwikkelaars ter wereld. Het hoofd­kantoor van de onderneming staat in Cambridge, Massachusetts (VS); de onderneming heeft vesti­gingen in 23 landen. InterSystems brengt innovatieve producten op de markt, die applicatiebouwers in staat stellen hoogwaardige bedrijfssoftware-oplossingen snel te ontwikkelen en in gebruik te nemen. InterSystems is ’s werelds grootste leverancier van database- en integratie-technologieën voor applicaties in de gezondheidszorg. InterSystems-producten worden in duizenden ziekenhuizen en laboratoria toegepast. In de VS zijn InterSystems software-oplossingen in gebruik bij 17 ziekenhuizen, die opgenomen zijn in de lijst van beste medische instellingen, zoals opgesteld door het tijdschrift U.S. News and World Report.

Connexxion werkt samen met slimme zakenlui, Plesman, Lely en de Ruyter. Volgens hun website hebben zij zich gespecialiseerd in het ontwikkelen en implementeren van inkomen genererende projecten en diensten, die ‘buiten de kernactiviteiten van bestaande bedrijven of instituten vallen’. Daar is inderdaad geen woord teveel mee gezegd. Want Connexxion moet mensen vervoeren van A naar B. Dat moet op tijd, volgens een vast schema en vooral heel veilig. Het vervuilen van ons leven met branchevreemde producten zoals snoep en snacks horen daar niet bij.
De website van Plesman & Co vermeldt dat de opdrachtgever niets investeert. Plesman participeert namelijk risicodragend. Helaas draagt onze maatschappij wel het risico. Ik heb berekend dat één ongezonde snack per dag in Nederland leidt tot circa 1600 extra doden per jaar. Zelfs het verkeer is minder wreed.

Ik vind het een trieste zaak. Connexxion levert branchevreemde diensten en producten om daar risicoloos aan te verdienen en wij artsen mogen enkele tientallen jaren later de rekening indienen bij de zorgverzekeraar, die uiteraard door ons allen wordt betaald.

Connexxion, houdt u bij uw kernactiviteit en vervoer ons en onze kinderen veilig van school naar huis. Daar eten we veel gezonder dan uit uw snoepautomaat.

Steun onze petitie en breng uw stem uit op www.drfrank.nl

Naar aanleiding van een artikel in Trouw op 17 januari bracht de IGZ op 19 januari een inspectiebezoek aan zorgorganisatie Different te Amsterdam. Doel was om na te gaan of bij Different sprake is van een behandeling gericht op het ‘genezen’ van homoseksualiteit. Ook beoordeelde de IGZ of er bij Different sprake is van (voorwaarden voor) verantwoorde zorg.

Oordeel over ‘homotherapie’
De IGZ heeft in haar onderzoek niet kunnen vaststellen dat christelijke zorginstelling Different een behandeling aanbiedt die gericht is op het ‘genezen’ van homoseksualiteit. De behandeling is gericht op ondersteuning en begeleiding van cliënten met (ongewenste) homoseksuele gevoelens. Deze behandeling is niet gericht op het onderdrukken of ‘genezen’ van de homoseksualiteit, maar op het aanvaarden van wie men is en daarin een keuze maken voor het wel of niet aangaan van een homoseksuele relatie. Dit beeld werd bevestigd in gesprekken met mensen van zowel Different als (ex-) cliënten, mails die de IGZ ontving en dossieronderzoek. Als de IGZ alsnog meldingen krijgt van (ex-) cliënten die wijzen op behandeling gericht op het ‘genezen’ van homoseksualiteit, dan zal de IGZ deze direct onderzoeken en zo nodig maatregelen treffen.

Homoseksualiteit is geaardheid, geen ziekte
De IGZ heeft Different te kennen gegeven dat homoseksualiteit een geaardheid is en geen ziekte. Behandeling gericht op het ‘genezen’  van homoseksualiteit is dan ook in strijd met de geldende richtlijnen. De Raad van Bestuur van Different heeft aangegeven deze zienswijze te onderschrijven.

Kritiek op diagnosestelling
De inspectie heeft de zorgverlening van Different ook nog op andere punten getoetst. Daarbij signaleerde de IGZ een aantal onvolkomenheden, bijvoorbeeld dat er onvolledige diagnoses worden gesteld. Voordat een zorginstelling cliënten in behandeling neemt, moet deze eerst een gedegen diagnose stellen. De IGZ constateert op basis van dossieronderzoek dat dit niet het geval is bij Different. In diverse dossiers werd een zeer beperkt omschreven diagnose aangetroffen. De raad van bestuur heeft toegezegd hier verbeteringen in aan te brengen.  De IGZ monitort deze verbetermaatregelen de komende periode en zal over 2 maanden een nieuwe toets uitvoeren, met name gericht op deugdelijke diagnosestelling.

Onderzoeksopzet
Het onderzoek bestond uit een aantal onderdelen:
- Een gesprek met de voorzitter van de raad van bestuur van Stichting tot Heil des Volks, waar Different een onderdeel van is;
- Gesprekken met de manager en de hoofdbehandelaar van Different;
- Gesprekken met een aantal (ex-)cliënten;
- Het beoordelen van een aantal (a-select gekozen) cliëntendossiers;
- Het beoordelen van diverse mails van (deels oud-)cliënten aan de inspectie.

Bron: IGZ

Piepklein naaldje
Roos en Wuite gebruikten een extreem gevoelige microscoop, een atomaire krachtmicroscoop, die op de tast virusdeeltjes kan lokaliseren die slechts tientallen nanometer groot zijn. Met deze techniek was het niet alleen mogelijk om de virussen op te sporen, maar ook om hun materiaaleigenschappen te testen. Door een piepklein naaldje te gebruiken en hiermee letterlijk op de virussen te drukken, konden de onderzoekers heel nauwkeurig de mechanische weerstand bepalen. Verrassend genoeg blijkt dat tijdens het virale rijpen, een proces waarin het DNA van buiten binnenin het virus wordt gebracht, het virus drie verschillende mechanismen tegelijk in werking stelt om zijn ‘jasje’ te versterken.
Nuttig voor virusbestrijding én virustoepassingen
Deze uitzonderlijke versteviging is nodig om in de buitenwereld te overleven, waar allerlei verschillende, agressieve krachten op het virus inwerken. Door dit proces te ontrafelen hebben de onderzoekers nu een duidelijk beeld van hoe virussen precies worden gevormd. Dit is niet alleen essentieel om virussen te bestrijden maar ook om virussen in te zetten voor biomedische en nanotechnologische toepassingen.

De meldingen moeten inzicht geven over de omvang en kwaliteit van deze medische hulpmiddelen, en de mogelijke gezondheidsrisico’s. Om het onderzoek te laten slagen is de medewerking van professionals daarom van essentieel belang.

Vertrouwelijk
De meldingen worden uitsluitend gebruikt voor het onderzoek. Persoonlijke gegevens worden strikt vertrouwelijk behandeld en niet vermeld in de resultaten. De meldingen worden ook niet opgenomen in het reguliere meldingensysteem van de IGZ of gebruikt voor het toezicht.

Resultaat
Na de meldmaand worden de verzamelde gegevens geanalyseerd en samengevat in een onderzoeksrapport. Aan de hand van de resultaten worden aandachtspunten, verbeteringen en vervolgstappen voorgesteld.

Medische hulpmiddelen
Medische hulpmiddelen zijn producten die voor medische doeleinden worden gebruikt, uitgezonderd geneesmiddelen, variërend van pleisters, tot pacemakers, en chirurgische instrumenten. Hieronder vallen ook software die sommige producten nodig hebben om goed te werken. Een bijzondere groep medische hulpmiddelen zijn de in-vitro diagnostica, zoals zwangerschaps- en HIV-testen.

Achtergrond
In juli 2011 heeft minister Schippers van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) de Beleidsagenda vervalste geneesmiddelen en medische hulpmiddelen  aangeboden aan de Tweede Kamer. Hierin is het beleid van VWS omtrent vervalste medische producten te lezen. De meldmaand is een gezamenlijk initiatief van VWS en de IGZ.

Bron: IGz

Het falen in het Maasstad Ziekenhuis bij de aanpak van de uitbraak met de multiresistente Klebsiella oxa-48 bacterie in 2011 is verwijtbaar. Dat concludeert de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ). Het functioneren was op vele niveaus in het ziekenhuis niet adequaat. De inspectie gaat een tuchtklacht indienen tegen meerdere artsen-microbioloog.Falen op vele niveaus

Zowel de bestuurder als de raad van toezicht hadden onvoldoende oog voor de kwaliteit en veiligheid van de zorg. De directieraad en zorgmanagers kwamen te laat en onvoldoende in actie. Medisch specialisten en verpleegkundigen namen hun verantwoordelijkheid niet, spraken elkaar niet aan en werkten ook niet samen om de uitbraak te beteugelen en nieuwe infecties te voorkomen. Zij waren bekend met de aard en omvang van de uitbraak en hebben daarom volgens de inspectie patiënten aan grote risico’s blootgesteld.

IGZ dient tuchtklacht in
Vooral de artsen-microbioloog hebben een zware verantwoordelijkheid om te zorgen voor effectieve infectiepreventie en in te grijpen als dat nodig is. De inspectie vindt dat zij niet gehandeld hebben zoals verwacht mag worden en dient daarom een tuchtklacht in. Alle artsen-microbioloog waren op de hoogte van de Klebsiella-uitbraak maar reageerden niet adequaat op het toenemende aantal besmette patiënten. Zij spraken elkaar niet aan op hun verantwoordelijkheid om maatregelen te treffen en zochten onvoldoende hulp van boven en van buiten.

IGZ blijft ziekenhuis intensief volgen
Omdat de inspectie er vorig jaar onvoldoende vertrouwen in had dat de toenmalige bestuurder de uitbraak zou beheersen, stelde zij het Maasstad Ziekenhuis in juli 2011 onder verscherpt toezicht. Uiteindelijk trof het ziekenhuis adequate maatregelen en bracht de uitbraak tot staan. Door voldoende vertrouwen in de aanpak van het huidige bestuur is het verscherpt toezicht in september 2011 opgeheven. De inspectie blijft het ziekenhuis de komende tijd echter intensief volgen om te controleren of de maatregelen leiden tot een verdere verbetering van de infectiepreventie in het belang van de patiëntveiligheid.

• Rapport Falen infectiepreventie in het Maasstad Ziekenhuis verwijtbaar24-01-2012 | PDF-document, 13369 kB

Bron: IGZ

Veel nieuwe aanbieders in curatieve GGZ

Dat er steeds meer cliënten geholpen kunnen worden, mede doordat er meer toetreders komen, is een goede ontwikkeling als het gaat om de toegankelijkheid van de GGZ. Dit heeft echter ook een prijs: de omzet van de curatieve GGZ stijgt, vanwege deze extra vraag. Positief is dat meer cliënten extramuraal worden behandeld en minder cliënten in een instelling verblijven. Cliënten extramuraal behandelen is vaak goedkoper dan ze in een instelling op te nemen.

De groei van de GGZ is groter dan in andere zorgsectoren. De betaalbaarheid en de toegankelijkheid van de GGZ zijn daarom een belangrijk punt van aandacht voor de NZa. Zij werkt aan oplossingen om onbedoelde prikkels in de bekostiging weg te nemen. Bijvoorbeeld de oplossing om geld van de AWBZ naar de Zvw over te hevelen (de knip GGZ) en het recente advies over de Basis GGZ om zorg dicht bij huis te regelen. Ook werkt zij met de sector aan een betere tariefonderbouwing. Voor 2013 en verder heeft de NZa de minister geadviseerd over te gaan naar prestatiebekostiging met een belangrijke rol voor de zorgverzekeraar om kosten te beheersen.

Het aantal aanbieders in de curatieve GGZ steeg tussen 2008 en 2009 met bijna 400. De meeste nieuwe aanbieders zijn relatief klein en leveren vooral ambulante extramurale GGZ. In de monitor is ook aandacht voor het aanbod aan e-health in de GGZ. Daarvan zijn algemene GGZ-trajecten en verslavingszorg -voor alcohol en drugs, gokverslaving en roken- de grootste groepen. In de langdurende, AWBZ-gefinancierde, GGZ bleef het aantal aanbieders gelijk.

Bron: NZa

Stijging percentage aantal ogen met blijvend letsel

Stijging percentage totale aantal ogen met blijvend letsel
In totaal zijn dit jaar 207 patiënten (246 ogen) behandeld. Dat betekent dat er in totaal minder oogletsels door vuurwerk dan vorig jaar (251 patiënten, 307 ogen) veroorzaakt zijn. 95 van deze ogen (39%) is ernstig beschadigd en heeft blijvend letsel opgelopen. Vorig jaar was dit nog 38%. Bij 47 ogen is sprake van visusverlies: dit varieert van permanentverminderd gezichtsvermogen tot een volledig blind oog. 21 ogen zijn volledig blind geworden waarvan 9 zelfs  verwijderd moesten worden.

Meer dan de helft van de slachtoffers (105) is omstander, terwijl 102 getroffen is door zelf afgestoken vuurwerk. Positief nieuws is het feit dat er relatief minder kinderen onder de 18 jaar oogletsel hebben opgelopen in vergelijking met andere jaren, desondanks blijft deze leeftijdscategorie de grootste risicogroep.

Knalvuurwerk veroorzaakt nog steeds de meeste oogletsels
In 32% (66) van de gevallen was knalvuurwerk de veroorzaker van oogletsel. 41 letsels (20%) werden veroorzaakt door vuurpijlen en 51 (24%) door siervuurwerk. Bij 49 (24%) gevallen was het soort vuurwerk onbekend. Slechts een minderheid van de slachtoffers kon illegaal vuurwerk als oorzaak van hun oogletsel beamen.

 Nederlandse oogartsen zijn consumentenvuurwerk beu
Naar aanleiding van de uitkomst van de eerste landelijke registratie van oogletsels (jaarwisseling 2008/2009) hebben de oogartsen in maart 2009 de motie aangenomen dat zij tegen het afsteken van vuurwerk door consumenten zijn. Als alternatief geven zij de voorkeur aan openbaar vuurwerk afgestoken door vuurwerk-professionals. Ondanks alle voorlichting en veiligheidsmaatregelen vanuit de overheid en andere instellingen blijkt ook uit de registratie van deze jaarwisseling dat consumentenvuurwerk niet verantwoord is en het “gedogen” van consumentenvuurwerk, maatschappelijke en politieke heroverweging verdient. “Zoals ik ieder jaar weer zeg: de situatie in Nederland is zo absurd dat het aantal oogletsels door vuurwerk tijdens twee jaarwisselingen gelijk staat aan het totale aantal beschadigdeogen bij alle soldaten uit de Verenigde Staten die drie en half jaar in Irakhebben gevochten. Een groot aantal slachtoffers had voorkomen kunnen worden als zij een vuurwerkbril had gedragen. Waarom is het in Nederland nog steeds geoorloofd om zelf vuurwerk af te steken?”, vraagt Tjeerd de Faber zich af.

De definitieve cijfers van de 4e landelijke registratie worden door het NOG tijdens het NOG-congres op 28 maart bekend gemaakt.

De neurologen schrijven dit in hun artikel Modifying the Medical Research Council grading system through Rasch analyses in het gezaghebbende wetenschappelijk tijdschrift Brain. Op termijn zal dit moeten leiden tot nieuwe richtlijnen voor dit type onderzoek, zo bepleiten de onderzoekers.

Niet alleen neurologen, maar ook revalidatieartsen, orthopeden, SEH-artsen, internisten en huisartsen gebruiken de MRC (Medical Research Council)-schaal voor het meten van spierkracht, een belangrijk onderdeel van neurologisch en algemeen lichamelijk onderzoek. Deze MRC-schaal bestaat uit een score van 0 (volledige verlamde spier) tot 5 (normale kracht).

De internationale groep onderzoekers heeft met behulp van de Rasch-analyse, een specifieke statistische methode, aangetoond dat deze indeling in 5 categorieën niet voldoet. “Het blijkt dat artsen de gemeten kracht niet in de tussenliggende categorieën 2 tot en met 4 kunnen onderscheiden. Ervaring speelt hierin geen rol: zowel een jonge zaalarts als een hoogleraar scoort even goed of even slecht. Ook het soort ziekte waaraan de patiënt lijdt, heeft geen invloed op de uitkomsten”, aldus Faber en Merkies. Doordat het onderscheid in 5 categorieën niet werkt, kan niet goed bepaald worden wat het effect is van therapie. Daarmee heeft de MRC-schaal geen waarde waar het gaat om veranderingen in de spierkracht bij een patiënt te meten.

De onderzoekers stellen voor in de toekomst een nieuwe, op de Rasch-methode gebaseerde schaal met 4 categorieën toe te passen. Deze methode wordt al gebruikt bij het meten van andere neurologische verschijnselen zoals vermoeidheid en blijkt een nauwkeuriger meetinstrument voor het meten van spierkracht.

Voor hun onderzoek hebben de onderzoekers gebruikgemaakt van de onderzoeksgegevens van verschillende belangrijke eerdere onderzoeken op het gebied van spier- en zenuwziekten (zogeheten landmark-papers), waarin in totaal spierkrachtmetingen van 1065 patiënten waren opgenomen.

* Els Karla Vanhoutte, Catharina Gerritdina Faber, Sonja Ingrid van Nes, Bart Casper Jacobs, Pieter Antoon van Doorn, Rinske van Koningsveld, David Reid Cornblath, Anneke Jelly van der Kooi, Elisabeth Aviva Cats, Leonard Hendrik van den Berg, Nicolette Claudia Notermans, Willem Lodewijk van der Pol, Mieke Catharina Elisabeth Hermans, Nadine Anna Maria Elisabeth van der Beek, Kenneth Craig Gorson, Marijke Eurelings, Jeroen Engelsman, Hendrik Boot, Ronaldus Jacobus Meijer, Giuseppe Lauria, Alan Tennant en Ingemar Sergio José Merkies – Modifying the Medical Research Council grading system through Rasch analyses.
In: Brain. 2011 December 20 (  http://brain.oxfordjournals.org/content/early/2011/12/19/brain.awr318.full )

Bron: Gezamenlijk persbericht Maastricht UMC+ en SpaarneZiekenhuis

Jaarlijks krijgen ongeveer elfhonderd vrouwen in Nederland eierstokkanker. Een zeer venijnig carcinoom, wat blijkt uit het feit dat er ook duizend vrouwen per jaar aan overlijden. Op het moment van ontdekking is eierstokkanker vaak al verspreid door de hele buikholte. De tumoren kunnen dan niet meer volledig verwijderd worden. De gemiddelde overlevingsduur bij eierstokkanker is slechts drie jaar.

In 1972 toonde de Egyptische gynaecoloog Fathalla aan dat zwangerschappen de kans op eierstokkanker verlagen. Later bleek dat ook te gelden voor het geven van borstvoeding en voor pilgebruik. Bij nonnen komt eierstokkanker vaker dan gemiddeld voor. Eierstokkanker zou dan ook veroorzaakt worden door oplopende schade aan de eierstokken als gevolg van de maandelijkse eisprongen.

Prof.dr. Leon Massuger, hoogleraar Gynaecologische oncologie bij het UMC St Radboud, heeft altijd al getwijfeld aan deze theorie over het ontstaan van eierstokkanker. ‘Het verklaart niet, waarom ook bij gesteriliseerde vrouwen, die elke maand gewoon een eisprong hebben, aantoonbaar minder eierstokkanker optreedt. En er is nog iets raars aan de hand: de cellen van eierstoktumoren hebben niets gemeen met de cellen van de eierstok. Er is in de eierstok ook nog nooit een voorstadium van kanker gezien.’ De enige plek in het lichaam waar tot nu toe wel een voorstadium van eierstokkanker is aangetroffen, is in de eileiders.

Zo’n vijftien jaar geleden werd in de baarmoeder een zeldzame tumor ontdekt. Ook het voorstadium ervan werd in de baarmoeder gevonden. De cellen van dit voorstadium zijn pathologisch onderzocht en vertonen opmerkelijk veel verwantschap met de cellen van eierstoktumoren. Zou dit misschien ook het voorstadium van eierstokkanker kunnen zijn? vroegen Massuger en anderen zich af. Dan zouden deze verdachte cellen ook te vinden moeten zijn in de baarmoeder van vrouwen met eierstokkanker.

Onderzoeker Thijs Roelofsen heeft dit onderzocht in alle beschikbare coupes van baarmoederweefsel van vrouwen, die in het UMC St Radboud zijn geopereerd aan eierstokkanker. Hoewel deze coupes niet voor dit doel geprepareerd waren, trof hij toch in negen ervan de verdachte cellen aan. En dat niet alleen, hij vond ook treffende overeenkomsten in genetische mutaties tussen de verdachte baarmoedercellen en het tumorweefsel van de betreffende vrouwen.

‘Het lijkt er dus heel sterk op, dat we hiermee een voorstadium van eierstokkanker te pakken hebben’, aldus Massuger. ‘Slijmvlies uit de baarmoeder kan terechtkomen in de eierstokken en in de rest van de buik. Dat gebeurt bij vrouwen met de ziekte endometriose. Nu denken we dus, dat dat ook bij eierstokkanker gebeurt.’

Om meer zekerheid te krijgen is er nu een onderzoek opgezet, waarbij het volledige baarmoederslijmvlies van vrouwen met eierstokkanker onderzocht wordt op de aanwezigheid van verdachte cellen. De resultaten van dit prospectieve onderzoek komen over ongeveer een jaar beschikbaar.

Voor de preventieve screening op eierstokkanker kan deze ontdekking belangrijke gevolgen hebben. ‘We waren al gestopt met de periodieke screening op eierstokkanker bij vrouwen met een sterk verhoogd risico,’ zegt Massuger. ‘We maakten een echo van de eierstokken, maar dat bleek geen enkele zin te hebben. We zagen nooit wat op zo’n echo, terwijl vrouwen vroeg of laat toch eierstokkanker kregen.’

Als eierstokkanker begint in de baarmoeder, geeft dat heel nieuwe opties. ‘We kunnen ons dan focussen op het ontwikkelen van een screeningsmethode of zelfs op een preventieve behandeling die gericht is op de bekleding van de baarmoeder,’ aldus Massuger.

Het onderzoek is mede gefinancierd door de stichting Ruby and Rose (tegen gynaecologische kanker).

Op de gecombineerde meldkamer ambulance/brandweer te Middelburg komen meldingen
binnen van alle aanvragen voor ambulancezorg. De inspectie heeft naar aanleiding van een melding over een niet ingezette zorgverlening na een 112-melding onderzoek gedaan naar de verrichtingen en organisatie van de
ambulancemeldkamer.

De inspectie benoemde op basis van haar onderzoek een aantal ernstige tekortkomingen in de aansturing en uitvoering van de meldkamperprocessen. Daardoor kwam zij tot het oordeel dat de kwaliteit van zorgverlening op de meldkamer niet of in onvoldoende mate voldoet aan de eisen voor verantwoorde zorg, zoals bedoeld in de Kwaliteitswet zorginstellingen. De meldkamer voldoet niet aan de randvoorwaarden, conform wet- en regelgeving en landelijke veldnormen, om op een verantwoorde wijze ambulancezorg te organiseren.
Daarnaast constateerde de inspectie dat binnen de meldkamer er steeds wisselende vacatures zijn op cruciale functies, er onvoldoende zicht is op de kwaliteit van de triagegesprekken, de medisch manager een te beperkte inbreng heeft en het bestuur van de veiligheidsregio onvoldoende in control is.

bron: IGZ

Al bij het verschijnen van de begroting 2012 van het ministerie van VWS op Prinsjesdag – toen bleek dat maagzuurremmers uit het basispakket zouden verdwijnen – heeft de KNMP gewaarschuwd voor het gevaar dat patiënten afzien van maagzuurremmers wanneer zij deze zelf moeten betalen.

Dat is helaas ook zo gebeurd, blijkt uit de eerste ervaringen van apothekers en hun apotheekteams sinds 1 januari 2012.  Apothekers merken dat patiënten heel moeilijk het belang van bescherming van de maag kunnen overzien. Veel patiënten voelen er daarom niets voor maagzuurremmers zelf te betalen en weigeren deze aan te schaffen.

Apothekers en hun apotheekteams hebben al extra aandacht besteed aan het voorlichten van patiënten over het belang van maagzuurremmers. Dit is ook onderdeel van een grote informatiecampagne van de KNMP richting patiënten over de veranderingen in de farmaceutische zorg in 2012.

Gezien de eerste ervaringen in 2012 heeft de KNMP haar leden recentelijk opgeroepen bij patiënten nogmaals aan te dringen op het gebruik van maagzuurremmers en bij hardnekkige weigering van de patiënt de huisarts te vragen eveneens een appèl op de patiënt te doen.

Menzis heeft bekend gemaakt onder bepaalde voorwaarden maagzuurremmers te vergoeden. Dat kan mogelijk leiden tot meer administratie voor apothekers en hun apotheekteams, maar het belang van de patiënt staat voorop. De KNMP is daarom positief over het besluit van Menzis en roept andere zorgverzekeraars op eveneens een dergelijke stap te zetten.

Bron: Farma Actueel

Enquist heeft in haar laatste boek De Verdovers (oktober 2011) als decor de academische werelden van anesthesiologie, chirurgie en psychiatrie het opwindende decor voor een intrigerende en spannende “doktersroman”. Ook prof. Harry Bekkering, emeritus hoogleraar Taal en Cultuurstudies RU, interviewde Anna Enquist. Hij nam de literaire facetten van het boek voor z’n rekening. Na de officiële opening van de voorgalerij presenteerden conservator Joop van der Straaten en dichter Noud Bles op luchtige wijze een nieuw boekje over het museum, getiteld WIE IK BEN, portret van een mensenleven. Het geeft een informatief, aanschouwelijk en poëtisch beeld van het menselijk bestaan. Deze presentatie kreeg een muzikale omlijsting van Carla van Spaendonck op piano en Hans Berger op cello.

Anna Enquist deed in het Amsterdamse VUmc op de afdeling anesthesiologie uitgebreid research voor dit boek. De nieuwe roman van Anna Enquist is gecomponeerd in sonatevorm: expositie, doorwerking, reprise, coda. Voor dit boek heeft Enquist deelgenomen aan het project ‘Schrijver op de afdeling’ van het VU Medisch Centrum. Zij koos voor het meelopen op de afdeling anesthesiologie. Een familieroman, die tegelijk speelt met het genre van de doktersroman, is hieruit voortgekomen. Een psychiater, die zijn vrouw verloren heeft, hervat zijn praktijk en krijgt een student in leertherapie. Die student komt later in stage bij de zus van de psychotherapeut, een anesthesiologe. De disciplines van doorvoelen en benoemen versus verdoven komen tegenover elkaar te staan. Benaderwijze van de omgang met leed en pijn worden neergezet binnen een familie en relatie constellatie – er is een overmaat aan familieleed. Professionaliteit wordt met voeten getreden doordat mensen de grenzen van het particuliere overschrijden. Een opvallend licht geschreven roman, ondanks veel medisch jargon, met een zware thematiek, die zicht geeft in de medische wereld.  De verdovers is een onvervalste maar ook onconventionele doktersroman. Over de ongrijpbaarheid van onze driften en verlangens en over de vraag wat wij moeten doen met onze trauma’s: wegstoppen en verdoven of voelbaar maken en naar de oppervlakte laten komen.

De  vandaag geopende nieuwe voorgalerij is ontworpen door Corrie Kuijs en Jan-Wieger van den Berg en biedt plaats aan nieuwe onderdelen, zoals een digitale ‘bladerbare’ uitvoering van de Anatomische Atlas van Albinus. Deze atlas lag jarenlang opgeborgen in een kluis. De collectie is verder uitgebreid met een torso opgebouwd uit preparaten, een verhoogd Ecorché (beeld), drieling foetussen, ingezoomde botstructuren en darmwand en een lenzenspel met corrosie preparaten.

De collectie van het Museum voor Anatomie en Pathologie is voor een belangrijk deel opgebouwd sinds 1953 door de eerste conservator van het museum, Jan Fellinger, onder leiding van de toenmalige hoogleraar in de anatomie, professor Dr. H. J. Lammers. De collectie van het museum bestaat uit twee delen: de collectie Anatomie en de collectie Pathologie. De collectie omvat preparaten en modellen met de daarbij behorende documentatie voor eenieder die geïnteresseerd is in de bouw en ontwikkeling van het menselijk lichaam. Er is een museumgids beschikbaar die de collectie Anatomie beschrijft. De studiezaal Pathologie is niet toegankelijk voor het algemeen publiek: alleen mensen die een medische of paramedische opleiding volgen of gevolgd hebben worden toegelaten.

Uit het rapport blijkt dat de steun die mantelzorgers krijgen van gemeenten schiet tekort.Vooral mantelzorgers die zorgen voor mensen met een verstandelijke handicap of psychische problemen vinden dat ze te weinig steun krijgen. “De mantelzorgondersteuning van gemeenten sluit in veel gevallen niet aan bij de wensen en behoeften van deze groepen mantelzorgers”, zeggen onderzoekers van het SCP. “De sociale netwerken van deze mantelzorgers zijn vaak klein. De zorg kan niet eenvoudig met anderen worden gedeeld…………Daarom wordt er weinig gebruik gemaakt van dit ondersteuningsaanbod.” De mantelzorgers zijn verder ontevreden over de samenwerking met professionele hulpverleners. Van gemeenten verwachten ze meer praktische ondersteuning zoals hulp bij administratie. Ook willen ze dat hun deskundigheid wordt erkend.
Voor het onderzoek is samengewerkt met het lectoraat Community Care van de Hogeschool van Amsterdam. Studenten van de HvA hebben bijgedragen aan het veldwerk. De uitkomsten zullen ook worden gebruikt in het onderwijs aan (a.s.) professionals in de zorg- en dienstverlening.

Bron: SCP