Mantelzorghype media loopt de spuigaten uit

0
386

De mantelzorghype loopt de spuigaten uit. Om de haverklap berichten de media over mantelzorgers die alle respect verdienen of overbelast en zielig zijn.Dat schrijft Yvette den Brok vandaag in het Eindhovens Dagblad. Den Brok is onderzoekster en publiciste. Ze schrijft onder meer voor het blad AanZet, het tijdschrift wat alle Ango-ledee krijgen.

De mantelzorghype begon in 2003 toen de indicatiestelling voor zorg voortaan landelijk geregeld zou worden in plaats van regionaal. Een aantal wijzen boog zich over een landelijke indicatiestelling en bedacht de term ‘gebruikelijke zorg’. Een term die amper nog wordt gebruikt – want iedereen heeft het weer gewoon over mantelzorg – maar die wil zeggen dat huisgenoten best voor elkaar kunnen zorgen, ook als die zorg langdurig of zelfs chronisch is. Kort daarop kwam de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO) die er ook al van uitgaat dat mensen desnoods levenslang voor elkaar zorgen.

In een mum van tijd lijkt iedereen daar klakkeloos in mee te gaan, zelfs nadat duidelijk werd dat kinderen overbelast raken door de vele hulp die van hen verwacht wordt. Kamerleden geven volmondig toe dat er sprake is van onacceptabele situaties. “Toch heb ik nooit gehoord dat zij er Kamervragen over stelden.” Aldus Den Brok. Media signaleren dat de mantelzorg vaak problematisch is, maar accepteren het blijkbaar als een voldongen feit. Want ik heb nooit gezien, gehoord of gelezen dat een journalist er een kritische kanttekening bij plaatste. Mantelzorgers en zorgontvangers zelf morren wel, maar van felle protesten is het nooit gekomen. Het lijkt of iedereen vindt dat het zo hoort en dat recht op betaalde zorg voor chronische zorgvragers geen optie is.

Er zijn mantelzorgdagen en mantelzorgers kunnen rekenen op een mantelzorgcompliment, wat inhoudt dat zij per jaar 250 euro van de staat kunnen krijgen. Staatssecretaris Bussemaker wil de grenzen die hieraan zijn gesteld verruimen zodat meer mantelzorgers er recht op hebben. Op zich is dat juist, want waarom zou je de ene mantelzorger iets geven en de ander niets? Maar laat Tweede Kamerleden er massaal tegen stemmen en laat hen dat hele mantelzorgcompliment afblazen. Niet omdat mantelzorgers die paar euro per jaar niet gegund is, maar omdat het een huichelachtig goedmakertje is voor iets dat voor niemand goed is. Laat onze volksvertegenwoordiging zich hard maken voor recht op betaalde zorg voor mensen die langdurig zorg nodig hebben.

Den Brok komt tot deze stelling omdat ze vindt dat het allemaal te gortig wordt. “Je krijgt er zowat het idee van dat mensen met handicaps per definitie afhankelijk zijn van zorg van hun naasten en dat zij een hele last zijn voor hun omgeving. Zo werd er vroeger ook gedacht. Maar ik was in de veronderstelling dat gehandicapte mensen ondertussen geemancipeerd zijn en dat we het er over eens waren dat in een rijk, beschaafd land als Nederland mensen, die langdurig aangewezen zijn op zorg, daarvoor niet afhankelijk horen te zijn van hun partner, kind of buur.” Yvette, zelf ook lichamelijk gehandicapt, vindt dat deze mensen soms best een handje mogen helpen, maar daar moet het bij blijven.

“Als normaaldenkend gehandicapt mens moet je er toch niet aan denken dat zij zich voor jou opofferen en hun carrièrekansen laten schieten? Probeert u zich eens even voor te stellen hoe dat moet voelen. Je kunt hen dan toch niet meer recht in de ogen kijken?” Ze vindt het beter om weer terug te gaan naar de tijd van voor de mantelzorghype, toen mensen met handicaps gewoon recht hadden op betaalde zorg en daardoor zo onafhankelijk mogelijk van de mensen in hun omgeving konden zijn.

bron: http://www.ango.nl