Het geheim van Egbertsduin

0
624

egbertsduin-verwaarloosdOm Philadelphia uit het slop te trekken wordt momenteel een herstelplan uitgevoerd. Besloten is grote vastgoedprojecten te verkopen, waaronder zorghotel Egbertsduin op Schiermonnikoog. Vele ex-werknemers maken zich nog  boos maken over het wanbeleid op Schiermonnikoog rond Egbertsduin
In hoeverre was sprake van een zuiver zakelijke transacties? Laat de politiek dit vehaal maar eens lezen en uitzoeken.  Egbertsduin is weer naar een andere makelaar en ligt er verwaarloosd bij.

Vijf jaar geleden kocht Philadelphia het hotel voor vakanties voor gehandicapten. ,,Een persoonlijk speeltje van Brink”’, zegt een van de ontslagen medewerkers bitter. Hij wil liever niet met naam in de krant, Veluweland genoemd worden, waar hij een interview mee heeft. , Hij is al genoeg geïntimideerd.

Naar ons medewerkers werd nooit geluisterd.” Aanvankelijk was het hotel gebouwd voor de gehandicapte medemens en Philadelphia kreeg het voor weinig geld in handen. .,,Maar toen begon de ellende pas goed. Philadelphia pompte er heel veel geld in. Alles moest verbouwd worden en er werden overal vandaan mensen op losgelaten. Na een paar maanden was het geld op. De hele kliek bestond uit vriendjes tot de burgemeester van Schiermonnikoog aan toe. Maar er werd prutswerk verrricht. Je zakte door de vloer heen. Negenentwintig kilometer vloerverwarming moest op aardwarmte gaan werken. Maar dat werkt nu nog niet. Er is zo onnoemelijk veel geld verkwist. Ons was beloofd dat we gasten zouden krijgen van Philadelphia maar er kwamen er hooguit honderd.” Inmiddels staat het hotel te koop en er zijn serieuze gegadigden geweest. ,,Er werd gewoon handjeklap gedaan en stukken grond onderhands verkocht. Kralt, Brink en Brinkman veegden onze adviezen gewoon van tafel. De Hogeschool in Leeuwarden schreef een businessplan, een hotel runnen is immers wat anders dan een zorginstelling, maar ook dat werd door Brinkman van tafel geveegd. Ik weet zeker dat als we dat businessplan hadden uitgevoerd, Egbertsduin wel tien jaar vooruit had gekund. Voor tonnen is er weggeflikkerd. Alles wat er op het gebouw zat moest worden afgebroken en werd weggegooid. Dan kwam er weer een architect en die moest het gebouw een andere gevel geven.” Volgens de ontslagen werknemer volgde de ene manager de andere op. ,,Er is wat afgeknokt om het hotel te redden. Sommige managers waren de luis in de pels van Philadelphia en dan werden ze ontslagen of raakten ze overspannen. In korte tijd zijn er wel zes geweest. Allemaal overspannen of ontslagen of afgevoerd door Philadelphia. Ze waren te lastig geworden.” ,,Al die bedrijven die hier werkten waren allemaal vriendjes van Brink en consorten. Op een gegeven moment waren er geruchten dat er tien man zouden worden ontslagen, een massontslag op zo’n klein eiland. Onze manager belde persoonlijk met Brink. Die ontkende de geruchten. Het zou om achterklap gaan en het was pertinent niet waar. Drie dagen later haalde kwam Brink naar het eiland en haalde de stekker eruit. Onze manager voelde zich toen zo verraden dat hij de pers heeft gezocht en alle toestanden naar buiten heeft gebracht. Die hooghartigheid van de heren terwijl ze totaal geen horeca-ervaring hadden. Ze vergaten zelfs de VVV in te lichten dat we gasten konden ontvangen.”
Het ergste vindt hij nog dat de schaamteloze vriendjespolitiek van de heren. ,,Er kwam een makelaar van een bouwbedrijf als gegadigde voor Egbertsduin. Dat bouwbedrijf wilde het hotel wel weg hebben. Dan kon hij er van die luxe recreatiewoningen neerzetten. Dat bracht geld op. Dat bouwbedrijf is wel een vriendje van Brink. Gelukkig werd daar een stokje voor gestoken. De politiek bemoeide zich er ook mee en die stelde dat het gebouw bedoeld was voor sociale activiteiten. Het college heeft toen duideljk tegen Brink gezegd dat het gebouw voor een schappelijke prijs was verkocht aan Philadelphia en dat het niet bedoeld was om het tegen een hoge prijs weer te verkopen voor andere bestemmingen. Brink is overigens aan de slag als adviseur van datzelfde bouwbedrijf in Stadkanaal. Het blijft het ons-kent-ons verhaal.”

Bron: Veluweland