Meeste chronisch zieken slikken hun pillen onvoldoende

Van de chronisch zieken gebruikt 30% hun medicatie na een jaar volgens voorschrift. Of in vakjargon  geformuleerd: is therapietrouw ofwel compliance. Zeventig procent gebruikt na een jaar geen of te weinig medicatie, die ze  wel krijgen voorgeschreven. Dit verontrustend bericht, onderbouwd met referenties, bracht Stannie Driessen in tijdens haar plenaire inleiding op het zesde congres over zorg aan chronische zorg. Dat vond plaats op vrijdag 29 juni 2012 op de Universiteit Utrecht. Het congres was georganiseerd door de Julius Academy en kenniscentrum Vilans. Driessen is programmaleider Kwaliteit en Innovatie van de zorg aan chronisch zieken bij Vilans. Aan het congres namen 180 personen deel. Later op de dag hield oud-minister en thans BOOZ medewerker Ab Klink een briljante lezing over bekostiging van chronische zorg. Hij attendeerde, los van Driessen, ook  op die geringe therapietrouw. Die veroorzaakt onnodige kosten op drie manieren: 1. Als chronische zieken geen pillen willen gebruiken, laten we die dan ook niet voorschrijven 2. Als chronisch zieken niet therapietrouw zijn, leidt dat tot hoge kosten in een latere periode vanwege optredende complicaties en 3. Zonder de  medicatie hebben chronische zieken vaker een terugval en hoger arbeidsverzuim. Er is productieverlies voor de samenleving. In de wandelgangen van het congres kwam regelmatig terug dat er behoefte bestaat aan nader onderzoek over de vraag waarom zoveel chronisch zieken hun pillen niet of nauwelijks slikken. Kloppen de onderzoekscijfers wel? Zijn chronisch zieken nonchalant? Is er meer motiverende gespreksvoering nodig? Zijn chronische zieken vaak ook depressief en zien ze het nut niet in van medicatiegebruik? Leggen artsen onvoldoende het belang van medicatie uit? Beste Nieuwsbrieflezer, doe jij onderzoek over deze vragen? Heb jij een theorie over die lage therapietrouw? Schrijf je dan een mail naar ondergetekende ter plaatsing in  de Nieuwsbrief? Mijn emailadres is [email protected]

Je vindt de Power Point presentaties van Driessen, Klink en andere sprekers en workshop-inleiders over enkele dagen op www.juliusacademy.nl/evenmenten. In de masterclass Geïntegreerde Eerstelijn van ondergetekende en dr. Rob de Leeuw die in januari 2013 start, komen zelfmanagement en therapietrouw uitvoerig aan de orde. Je meldt je aan voor deze klas door de mailen naar [email protected]   
Guus Schrijvers, Oud-Hoogleraar Public Health & Gezondheidseconoom

Guus Schrijvers (getrouwd met Els Zwaan, drie kinderen) werd op 24 juni 1949 geboren in Amsterdam als zesde kind in een katholiek onderwijzersgezin. Na het gymnasium B diploma behaald te hebben(1967) ging hij in Amsterdam economie studeren. Hij studeerde cum laude af (1973) bij prof. Wim Duisenberg op de na-oorlogse conjunctuurgolven en bij prof. Joop Hattinga Verschure op zelfzorgafdelingen in ziekenhuizen. In 1980 promoveerde hij in Maastricht op het onderwerp regionalisatie en financiering van de Engelse, Zweedse en Nederlandse gezondheidszorg. Een stelling uit zijn proefschrift werd zijn levensmotto: wie de kleine structuren niet eert, maakt de grote structuren verkeerd.

Hij promoveerde bij de grondlegger van de Nederlandse gezondheidseconomie prof. Lou Groot en bij genoemde Hattinga Verschure. Van 1974 -1984 was Schrijvers lid van de Gemeenteraad van Utrecht voor de Partij van de Arbeid. Hij ‘deed’ daar portefeuilles zoals Volksgezondheid, Welzijn, Cultuur en Financiën. Op 1 juni 1987 werd Schrijvers samen met prof. Joop van Londen hoogleraar Public Health bij de Medische Faculteit Utrecht. Dat betekende voor hem een switch van macro onderwerpen zoals de inrichting van het verzekeringsstelsel naar kleinschalige projecten zoals educatie van diabetespatiënten.

Uit een interview uit 1987 komt het citaat: ‘als de faculteit mij vraagt voor deze leerstoel, wil ik wat betekenen voor de faculteit. Dan geef ik de macro-onderwerpen op.’ Samen met Van Londen richtte hij zich in 1987 op innovaties in de thuiszorg en op ketenzorg bij chronische zieken. Later zou het die activiteiten onder de vlag disease management bundelen. Tien jaar kwam de belangstelling voor ketens in de spoedzorg erbij. Zijn kennis op dit terrein bundelde hij in het boek Moderne Patiëntenzorg in Nederland, dat hij in 2002 samen met de plaatsvervangend hoofdinspecteur drs. Nico Oudendijk voor de gezondheidszorg schreef.

Vanaf het eerste begin had het bevorderen van het onderwijs in de Sociale Geneeskunde en de Volksgezondheid zijn grote aandacht. Toen Van Londen en hij begonnen was er helemaal niets op dit terrein. Schrijvers: ‘Een grote triomf ervoer ik op 2 april 1994 toen na zeven jaar trekken en duwen de eerste medische studenten bij een GGD en een Arbodienst een verplicht co-schap Sociale Geneeskunde liepen.’

In 1999 kwam een nieuw curriculum voor de medische studenten tot stand. Tropenjaren volgden tot 2006 voor hem en zijn collega dr. Gerdien de Weert om alle uitbreidingen van het sociaal geneeskundige onderwijs bij te benen. Zijn collegestof bundelde hij in 1997 en na verschillende drukken in 2002 in het boek Een kathedraal van Zorg en in de Engelse variant daarvan Health and Health Care in the Netherlands.

Per 1 juli 2007 gaan de onderzoeksactiviteiten van Schrijvers over in de Unit Innovaties in de Zorg binnen het Julius Centrum, dat hij in 1996 met collega prof. Rick Grobbee oprichtte. Zijn aandacht blijft liggen bij Disease Management en Spoedzorg. Schrijvers: ‘Ik begrijp nog steeds niet helemaal hoe die kleine structuren binnen Disease management en spoedzorg precies functioneren. Er is tegenwoordig ook veel uitwisseling met collega’s in Noord Amerika en elders in Europa. Dat verrijkt het inzicht in hoge mate. Elk land is op dit terrein een laboratorium voor een ander land..Voorlopig heb ik mijn handen vol aan de nieuwe Unit. Toch zou ik nog twee boeken willen schrijven.Het ene krijgt als titel, De gemoderniseerde kathedraal van zorg. Het tweede boek moet gaan over ondernemersschap en gelijke toegang tot de zorg. Beide zijn belangrijk maar o zo moeilijk te combineren. Hierbij zou ik de kennis van macro econoom weer kunnen gebruiken.’

Als oud hoogleraar Public Health en gezondheidseconoom bij het UMC Utrecht. geeft hij met zijn nieuwe boek ‘Zorginnovatie volgens het Cappuccinomodel.’ zijn visie hoe de gezondheidszorg eruit zou kunnen zien in een maatschappij met schaarste aan zorg. Het boek is bestemd voor het middenkader van zorgorganisaties. Naast schrijver van boeken en artikelen over de gezondheidszorg is Guus lid van enkele stuurgroepen en begeleidingscommissies en geef ik lezingen en workshops.

Guus Schrijvers is voor voordrachten, dagvoorzitterschappen, interviews en onderzoeksopdrachten te bereiken via [email protected] en telefonische via zijn secretaresse Annet Esser op telefoonnummer 030 250 9359.

Recente artikelen