Apotheker kan meer dan doosje schuiven

0
371

Met een vergoeding per receptregel van ?7,91 is de apotheekdienst gereduceerd tot het schuiven van doosjes. Ook wordt van staatswege bepaald welke beperkte set aan geneesmiddelen in de doosjes mag zitten. En het internetgebruik door apotheken wordt verder beperkt.
Deze linkse CDA-politiek wordt gesteund door de VVD. Het accent ligt op de gelijkelijke toepassing van de zorg, die door de wetgever is vastgelegd. Niemand mag het beter hebben dan de ander.
Hoewel de apotheek een belangrijk, arbeidsintensief onderdeel is van de zorgsector, mag de dienstverlening zich van geen enkele politieke partij professioneel ontwikkelen. Als de VVD achter het linkse CDA-beleid blijft staan kan de zorgplaneconomie beter verder worden doorgevoerd. Het ministerie koopt voor ?24 mrd alle apotheken op en richt de Apothekersstaatsdienst op. De kosten aan lonen en gebouwen zijn een miljard euro per jaar. Daartegenover staat een flinke bezuinigingspost: de zorgverzekeraars zijn overbodig.
Maar ik vind dat de VVD moet pleiten voor een liberaal zorgstelsel waarin de apothekers worden beloond voor zorgkwaliteit of voor zorgresultaten. Kankertherapie verbetert als de dosis van de chemotherapie op grond van de bloedspiegels wordt gegeven. Er zijn veel nieuwe kleine, effectieve moleculen. Maar de overheid verbiedt apotheken om op dit soort terreinen excellente dienstverleners te zijn. Voor chronische ziekten zijn er magnetisch gemaakte pillen, waarmee de therapietrouw met een chip is te volgen. Maar apotheken mogen noch de buitenlandse ontwikkeling volgen, noch eigenstandig de zorgeconomie ontwikkelen. De politieke consensus is eenvoudig: er komt geen zorgmarkt.

Philips heeft de ontwikkelingsafdeling naar Amerika verplaatst, omdat bijvoorbeeld de markt voor ?handheld devices?, die de patient tijdige informatie over hartproblemen kan leveren, door het kabinet is verboden. Het onbenullige beleid van het CDA ontneemt ondernemers de mogelijkheid om burgers van innovatieve zorg en/of zorginformatie te voorzien.
Niemand mag de eigen professionaliteit inzetten om zieken te genezen, laat staan patientbelangen voorop zetten bij de ontwikkeling van de dienstverlening. Internetbedrijfjes kunnen zich alleen in het buitenland ontwikkelen. Iedereen moet de minstens 15 jaar gedateerde, gedetailleerde overheidsvoorschriften volgen. Maar de houdbaarheidsdatum van deze paternalistische politiek is verstreken, de informatiesamenleving rukt op.
Veneficus is een econometrisch bedrijf dat de structurele verbetering van dienstverleners op de zorgkwaliteit kan monitoren en nuttige vernieuwingen kan organiseren op de zorgmarkt. Er zijn dan wel meer liberale overheidsregels nodig. De professionele inbreng van de hoogopgeleide apotheker wordt dan weer wat waard.

Dit artikel verscheen al eerder in het FD op 3 mei

Vorig artikelSamenwerking van Vektis met Miletus
Volgend artikelExamenprestaties beïnvloed door hooikoorts
Wim Huppes kreeg in april 2008 te horen dat hij prostaatkanker had in een vergevorderd stadium. Zijn prostaat werd operatief verwijderd, en wat hem betrof stopte de reguliere behandeling daar. Met zijn kennis van de geneeskunde, hij werkte tot 1989 als internist in een ziekenhuis, ging Huppes experimenteren met medicijnen. Na twee experimenten met andere middelen probeerde hij dichloorazijn. Huppes kwam niet zelf op het idee om het middel te proberen. ‘Twee neven raadden het me aan, onafhankelijk van elkaar. De een leidt een medisch laboratorium, de ander is een alternatieve arts.’ Huppes kocht het middel bij een chemische groothandel. Huppes mocht daar grondstoffen kopen omdat hij eerder als onderzoeker in een biotechnologisch laboratorium werkte. Belangrijker is dat hij nog leeft. Waar met reguliere bestraling en chemotherapie de dood volgens hem misschien enkele maanden zou zijn tegengehouden, is hij inmiddels ruim een jaar na de diagnose kanker nog steeds in leven en weer aan het werk. Zijn ziekte bleek, ironisch genoeg, een voorbeeld te zijn van wat er mis is in de reguliere zorg – waarover hij voor hij kanker bleek te hebben een boek aan het schrijven was. We zijn de klos verscheen in april. In het boek stelt Huppes dat in het huidige zorgstelsel de ontwikkeling van nieuwe behandelingen niet goed mogelijk is omdat het stelsel te bureaucratisch is en verstrikt in een ‘doolhof van regels’. Volgens Huppes, kennismedewerker bij het College voor Zorgverzekeringen, is het gevolg dat de zorg geen innovatieve sector is en dat dus iedereen een standaardbehandeling krijgt. Die is voor zo’n 85 procent van de zieken niet optimaal. Sterker nog: ‘Artsen werken volgens richtlijnen en schrijven patiënten behandelingen voor die zij vaak niet op zichzelf zouden toepassen.’ Bij mannen met uitgezaaide prostaatkanker wordt het bekken bestraald, ook als hun levensverwachting nihil is. ‘De patiënten hebben daardoor 13 procent minder kans op pijn in het bekken maar moeten er wel vaak voor naar het ziekenhuis en ervaren vervelende bijwerkingen, zoals pijn en bloed bij de ontlasting en tijdens het plassen. Bovendien staat de uitkomst vast: mensen gaan hoe dan ook dood.’ Huppes stelt voor om ook alternatieve methoden te testen in de kennisbanken. ‘Als mensen positieve effecten melden van behandelingen, kunnen deze wat mij betreft worden toegepast. Volgens mij kan dit eenvoudig omdat de door mij voorgestelde kennisbanken gaan monitoren en rapporteren wat het effect, de veiligheid en het nut is van de zorg.’ Huppes schijft ook voor het Financieel Dagblad