Opname en verblijf bij de Wet zorg en dwang in 2020

0
805

Per 1 januari 2020 vervangt de Wet zorg en dwang de wet BOPZ. En dat betekent flinke veranderingen in terminologie EN uitvoeringspraktijk. Bovendien vallen er met de Wet zorg en dwang ineens veel meer zorgvragers onder de wet. Dat vraagt dus om nieuwe kennis van zorgprofessionals. Want wat is eigenlijk onvrijwillige zorg? En hoe weet je of iets onvrijwillige zorg is? Wie moet je erbij betrekken en wat doe je met familieleden met een mening?

Verschil tussen BOPZ en Wet zorg en dwang

Het grootste verschil tussen de BOPZ en de Wet zorg en dwang is dat bij de BOPZ de mogelijkheid om vrijheidsbeperkende maatregels in te zetten was gekoppeld aan een bepaalde locatie. Alleen op BOPZ locaties mochten vrijheidsbeperkende maatregels worden ingezet.

Met de nieuwe Wet zorg en dwang is die beperking in vrijheid niet meer gekoppeld aan een locatie maar aan een zorgvrager met een bepaalde problematiek. Dit is een zorgvrager met een verstandelijke beperking of een zorgvrager met psychogeriatrische problematiek die ter zake wilsonbekwaam is. Hoe dat zit, leggen we uit in de e-learning.

Dat klinkt misschien niet direct heel revolutionair, maar is het wel degelijk. Dit betekent namelijk dat een zorgvrager die binnen de doelgroep valt, niet alleen op een gesloten afdeling onvrijwillige zorg kan krijgen, maar ook bij de dagbesteding, bij een kleinschalige woonvorm en zelfs thuis. De zorgaanbieder moet wel geregistreerd staan bij IGJ om onvrijwillige zorg aan te mogen bieden. Daarover dadelijk meer.

Van vrijheidsbeperkende maatregel naar onvrijwillige zorg


Bij de wet hoort ook een hele nieuwe set aan begrippen. VBM (vrijheidsbeperkende maatregel) wordt bijvoorbeeld onvrijwillige zorg. Natuurlijk is krijgt de cursist hierover meer uitleg in het lesmateriaal.

In de nieuwe wet gaat het niet meer om vrijheidsbeperking maar staat centraal wat de zorgvrager wil of niet wil (onvrijwillige zorg). Daarmee is de wet cliëntvolgend, dat wil zeggen dat wat de cliënt wil zoveel mogelijk centraal staat

Casussen Wet zorg en dwang van onvrijwillige zorg

Uitgangspunt van de wet is Nee, tenzij. Dat betekent dat je uitsluitend onvrijwillige zorg mag toepassen na zorgvuldige afweging en onderzoek of er geen vrijwillige alternatieven zijn.

Als zorgverantwoordelijke ga je waar mogelijk op zoek naar opties die voor de zorgvrager vallen onder vrijwillige zorg. En als die opties niet of onvoldoende werken, dan zoek je naar onvrijwillige zorg die het best aansluit bij de voorkeuren van de zorgvrager en zijn naasten.

Proportionaliteit, effectiviteit en subsidiariteit

Alleen als het echt niet anders kan, zet je dus onvrijwillige zorg in. De zorgverantwoordelijke moet toetsen of deze onvrijwillige zorg voldoet aan de 3 eisen van proportionaliteit, subsidiariteit en effectiviteit. Ook probeer je de onvrijwillige zorg zo kort mogelijk in te zetten. In de onderstaande video krijg je een korte toelichting over deze begrippen.

Wat moet je regelen voor de invoering van de wet zorg en dwang in 2020?

Met de nieuwe wet is het niet meer alleen aan BOPZ locaties toegestaan om onvrijwillige zorg te leveren. Per 2020 zijn deze locaties wel automatisch geregistreerd als locaties waar eventueel onvrijwillige zorg geleverd kan worden.

Alle andere locaties die onvrijwillige zorg gaan leveren, moeten dat aanmelden. Zo kan de IGZ monitoren of zij dit op juiste wijze doen. Voor thuiszorgorganisaties die onvrijwillige zorg willen (of verwachten) te gaan leveren kan dit bijvoorbeeld aangevraagd worden per wijkteam.

Wzd-f


Daarnaast zijn belangrijke vragen wie Wzd-f (=functionaris Wet zorg en dwang) wordt en wie de zorgverantwoordelijke is. Voor het verpleeg- en verzorgingshuis ligt het voor de hand dat de specialist ouderengeneeskunde of de psycholoog de taak van Wzd-f op zich neemt. De EVV-er voldoet daar het best aan het profiel van zorgverantwoordelijke.

Wet zorg en dwang in de thuiszorg


In de thuiszorg ligt dit allemaal wat lastiger. De huisartsen hebben aangegeven dat zij de rol van Wzd-f niet op zich willen nemen. De wijkverpleegkundige stelt bij thuiszorg het zorgplan op, en lijkt dus het meest voor de hand liggend om de zorgverantwoordelijke te worden. Maar als een zorgvrager ook naar dagbesteding gaat dan kan de zorgverantwoordelijke dus ook vanuit die aanbieder komen.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.