Drie jaar cel voor Jansen Steur

1
6209

rechtspraakDe rechtbank in Almelo heeft de oud-neuroloog Jansen Steur veroordeelt tot drie jaar cel. De rechtbank acht Jansen Steur schuldig aan alle feiten die hem ten laste zijn gelegd, o.a. dat hij verantwoordelijk is voor de dood door zelfmoord van een van zijn patiënten en voor zwaar lichamelijk letsel aan verschillende andere patiënten ten gevolge van verkeerde medicatie. Ook  achtte de rechtbank bewezen dat Jansen Steur medicijnen  en geld heeft verduisterd.

De officier van justitie vond dat  Jansen Steur zich niet aan de protocollen en richtlijnen heeft gehouden. Bij zeven patiënten heeft hij onterecht de ziekte van Alzheimer vastgesteld. Ook hield hij  volgens het OM uitslagen achter en hij weigerde zijn diagnoses te veranderen als duidelijk was dat hij een verkeerde diagnose had gesteld. Ten gevolge hiervan slikten patiënten  jarenlang verkeerde medicijnen, waardoor ernstige bijwerkingen ontstonden. Jansen Steur ontvreemdde ook medicijnen voor zijn verslaving en hij stal geld van zijn onderzoeksstichting. Het medisch tuchtcollege heeft hem een beroepsverbod opgelegd en hij is uitgeschreven uit het geneeskundige BIG-register. Tegen de uitspraak van het tuchtcollege is hij in beroep gegaan. Deskundigen hebben Jansen Steur verminderd toerekeningsvatbaar verklaard.  Een narcistische stoornis en zijn medicijnverslaving zouden van invloed zijn geweest op de verkeerde diagnoses. Ondanks het beroepsverbod heeft Jansen Steur toch  jarenlang gewerkt als arts  in Duitsland.

1 REACTIE

  1. Drie jaar cel is niet buiten-proportioneel lijkt mij gezien de leeftijd van Dr. Jansen Steur en de vele media-aandacht er om heen, die ongetwijfeld hem in de private sfeer ook raakt. Het is bovendien het allereerste vonnis betreffende medisch ernstig laakbaar handelen. Het vonnis had ook hoger kunnen uitpakken als de verjaarde zaken wel meegewogen hadden daarbinnen; daarmee was dan tevens vast komen te staan dat in aanleiding niet een medicijn-verslaving debet is aan de valse diagnoses. Maar in vonnissen omtrent valse diagnoses Alzheimer etc. in casi die wel berecht werden is het zeker wel een causaal ingredient.

    Betreft de vrouw die zelfmoord pleegt onder invloed van verkeerde medicatie kunnen we enerzijds inderdaad stellen dat het haar ‘keuze’ is om zelfmoord te plegen, maar anderzijds ligt de verantwoording voor het toezien op een juiste behandeling (medicatie) in resultaat bij de zenuwarts. Negatieve bijwerkingen van medicatie zijn te indiceren als risico, maar de weigering om verkeerde diagnoses te onderkennen en/of medicatie noodzakelijk bij te stellen, aan te passen dan wel te veranderen, en tevens de vrouw niet door te verwijzen naar een goede zorginstantie in verband met haar depressie onder medicatie is weldegelijk verwijtbaar dunkt mij. Het opzettelijk onthouden van zorg of het valselijk schadeberokkenend verstrekken van ‘zorg’ zijn als strafbaar omschreven in het Wetboek van Strafrecht.

    Het is eigenlijk een triest verhaal en Jansen Steur is zelf ook slachtoffer geworden van een cultuur van decennia lang permitteren van medisch laakbaar handelen in samenspan, inclusief (actieve) betrokkenheid van Inspectie van Volksgezondheid in wetenschap van dit soort praktijken… Jansen Steur is slechts de allereerste casus, en de ontwikkeling van jurisprudentie met het aandienen van opvolgende zaken ligt hiermee binnen bereik. Laat de casus Jansen Steur zich aandienen als opmaat voor een kwalitatieve verbetering in recht voor edelpractiserend arts en integer patient. Een volgende stap zou kunnen zijn om het absolutisme van het verschoningsrecht te beperken, dat als een arts een ernstig laakbaar medisch feit van handelen van een collega bevind, dat deze de vrijheid krijgt deze op verantwoordelijke wijze te kunnen mogen melden.

    Volgens de ‘Formule van Spong’ neigt een Hoger Beroep veelal naar een vonnis tegengestelde richting…? Ik sluit niet uit dat het O.M. ook in Hoger Beroep gaat als JS in Hoger Beroep gaat, zodat interactief er nog een ‘slot-spectakel’ volgt. Een arts kan ten alle tijden autonoom besluiten tot iets anders in behandeling incidenteel zelfs als hier de toestemming van de patient voor ontbreekt, maar als het belang en welzijn van de patient hiervoor wordt opgeofferd, dan is een zekere grens van toelaatbaarheid overschreden en ligt aansprakelijkheid en strafrechtelijk vervolg in het verschiet. Ik verwacht geen vrijspraak.

Comments are closed.